प्राप्यन्ते ये तु कृष्णस्य नमस्कारपरैर्न रैः
सुचीर्णतपसां नॄणां तता फलं न कदाचन
ते लभन्त्युपवासस्य फलं नासत्यत्र संशयः
तत्प्रसादात् परां सिद्धिं बले प्राप्स्यसि शाश्वतीम्
तमेवाश्रित्य देवेशं सुखं प्राप्यसि पुत्रक
सर्वत्रगं शुभदं ब्रह्ममयं पुराणम् ते यान्ति वैष्णवपदं ध्रुवमक्षयञ्च
ते धौतपाण्डुरपुटा इव राजहंसाः संसारसागरजलस्य तरन्ति पारम्
ध्यानेन तेन हतकिल्बषवेदनास्ते मातुः पयोधररसं न पुनः पिबन्ति
पद्मालयावदनपङ्कजषट्पदाख्यं नूनं प्रयान्ति सदनं मधुघातिनस्ते
ते मुक्तपापाः सुखिनो भवन्ति यथामृतप्राशनतर्पितास्तु
कार्यं विष्णोः श्रद्दधानैर्मनुष्यैः पूजातुल्यं तत् प्रशंसन्ति देवा
पुष्पैश्च पत्रैर्जलपल्लवादिभिर्नूनं स मुष्टो विधितस्करेण
या गतिः प्राप्यते लोके तां मे वक्तुमिहार्हसि
कानि दानानि शस्तानि प्रीणनाय जगद्गुरोः
कानि पुण्यानि शस्तानि विष्णोस्तुष्टिप्रदानि वै
तदप्यशेषं दैत्येन्द्र ममाख्यातुमिहार्हसि
बले दानानि दीयन्ते तानूचुर्मुनयो ऽक्षयान्
तच्चित्तस्तन्मयो भूत्वा उपवासी नरो भवेत्
एतान् द्विषन्ति ये मूढास्ते यान्ति नरकं ध्रुवम्
एवमाह हरिः पूर्वं ब्राह्मणा मामकी तनुः
सो ऽपि दिव्या तनुर्विष्णोस्तस्मात् तामर्चयेन्नरः
यानि स्युर्वर्णयुक्तानि रसगन्धयुतानि च
बाणञ्च चम्पकाशोकं करवीरं च यूथिका
तिलकं च जपाकुसुमं पीतकं नागरं त्वपि
सुरभीणि तथान्यानि वर्जयित्वा तु केतकीम्
तमालामलकीपत्रं शस्तं केशवपूजने
नानारूपैश्चाम्बुभवैः कमलेन्दीवरादिभिः
वनस्पतीनामर्च्येत तथा दूर्वाग्रपल्लवैः
उशीरपद्मकाभ्यां च तथा कालीयकादिना
शङ्खं जातीफलं श्रीशे धूपानि स्युः प्रियाणि वै