प्रचिक्षेप नराग्र्याय तं च चिच्छेद धर्मजः
तां च चिच्छेद बलवान् क्षुरप्रेण महातपाः
समादाय ततो बाणैरवतस्तार नारद
नाराचेन जघानाथ हृदये सुरतापसः
निपपात रथोपस्थे तमपोवाह सारथिः
सुदृढं चापमादाय भूयो योद्धमुपागतः
गच्छ दैत्येन्द्र योत्स्यामः प्रातस्त्वाह्निकमाचर
जगाम नैमिषारण्यं क्रियां चक्रे तदाऽह्निकीम्
रात्रौ चिन्तयते युद्धे कथं जेष्यामि दाम्भिकम्
दिव्यं वर्षसस्रं तु दैत्यो देवं न चाजयत्
पीतवाससमभ्येत्य दानवो वाक्यमब्रवीत्
विजेतुं नाद्य शक्नोमि एतन्मे कारणं वद
साध्यो विप्रवरो धीमान् मृधे देवासुरैरपि
तत्कथं यत्प्रतिज्ञातं तदसत्यं भविष्यति
तस्मात्तवाग्रतो विष्णो करिष्ये कायशोधनम्
शिरःस्नातस्तदा तस्थौ गृणन् ब्रह्म सनातनम्
गच्छ जेष्यसि भक्त्या तं न युद्धेन कथञ्चन
जितो ऽयं त्वत्प्रसादेन शक्रः किमुत धर्मजः
न स्थातुं त्वत्प्रसादेव शक्यं किमु करोम्यज
धर्मं प्रवर्त्तापयितुं तपश्चर्यां समास्थितः
तं पराजेष्यसे भक्त्या तस्माच्छुश्रूष धर्मजम्
अब्रवीद्वचनं हृष्टः समाहूयान्धकं मुनेष
मयोत्सृष्टमिदं राज्यं प्रतीच्छस्व महाभुज
प्रह्लादो ऽपि तदागच्छत् पुण्यं बदरिकाश्रमम्
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ववन्दे चरणौ तयोः
किमर्थं प्रणतो ऽसीह मामजित्वा महासुर
त्वं हि नारायणो ऽनन्तः पीतवासा जनार्दनः
त्वमव्ययो महेशानः शाश्वतः पुरुषोत्तमः
जपन्ति स्नातकास्त्वां च यजन्ति त्वां च याज्ञिकाः
महामीनो हयशिरास्त्वमेव वरकच्छपः