स्वर्गे सहस्रं स तु योजनानां विष्णोः प्रमाणेन हि वामनो ऽभूत् तत्रास्य शक्रः प्रचकार पूजां स्वयंभुवस्तुल्यगुणां महर्षे
रसातलस्थो दितिजश्चकार यत्तच्छृणुष्वाद्य वदामि विप्र
शुद्धस्फटिसोपानं कारयामास वै पुरम्
मुक्ताजालान्तरद्वारो निर्मितो विश्वकर्मणा
तया सह महातेजा रेमे वैरोचनिर्मुने
दैत्यतेजोहरः प्राप्तः चपाताले वै सुदर्शनः
बभै हलहलाशब्दः क्षुभितार्णवसंनिभः
आः किमेतदितीत्थञ्च पप्रच्छासुरपुङ्गवः
कोशे खङ्गं समावेश्य धर्मपत्नी शुचिव्रता
इत्येवमुक्त्वा चार्वङ्गी सार्घपात्रा विनिर्ययौ
संपूज्य विधिवच्चक्रमिदं स्तोत्रमुदीरयत्
सहस्रांशुं सहस्राभं सहस्रारं सुनिर्मलम्
तुण्डे त्रिशूलधृक् शर्व आरामूले महाद्रयः
जवे यस्य स्थितो वायुरापोग्निः पृथिवी नभः
बाह्मतो मुनयो यस्य बालखिल्यादयस्तथा
यन्मे पापं शरीरोत्थं वाग्जं मानसमेव च
यन्मे कुलोद्भवं पापं पैतृकं मातृकं तथा
त्वन्नामकीर्तनाच् चक्र दुरितं यातु संक्षयम्
संस्मरन् पुण्डरीकाक्षं सर्वपापप्रणासनम्
निश्चक्रामाथ पातालाद् विषुवे दक्षिमे मुने
परमामापदं प्राप्य सस्मार स्वपितामहम्
दृष्ट्वा तस्थौ महातेजाः सार्घपात्रो बलिस्तदा
तरणे यो भवेत् पोतस्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
विचिन्त्य प्राह वचनं संसारे यद्वितं परम्
प्रवक्ष्यामि हितं ते ऽद्य तथानेयेषां हितं बले
विषमविषयतोये मज्जतामप्लावानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्
परिहर मधुसूदनप्रन्नान् प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानाम्
ये विष्णुभक्ताः पुरुषाः पृथिव्यां यमस्य ते निर्विषया भवन्ति
तावेव केवलं शलाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ
न यौ पूजितुं शक्तौ हरिपादाम्बुजद्वयम्