तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
उच्चैः प्रोवाच केनेयं कूपोपरि शिला कृता
प्राह प्रदत्ता पित्रा मे कूपोपरि शिला त्वियम्
सो ऽप्याह तव पुत्रो ऽस्मि निशाकरेति विश्रुतः
निशाकरेति नाम्नाहो न कश्चित् तनयो ऽस्ति मे
सा श्रुत्वा तां शिलांसुभ्रः समुत्क्षिप्यान्तयो ऽश्रिपत्
सा स्वानुरूपं तनयं दृष्ट्वा स्वसुतस्य च
कथयामास तत्सर्वं चेष्टितं स्वसुतस्य च
नोक्तवान् यद्भवान् पूर्वं महत्कौतूहलं मम
प्राह पुत्रो ऽद्भुतं वाक्यं मातरं पितरं तथा
मया जडत्वमनघ तथान्धत्वं स्वचक्षुषः
वृषाकपेश्च तनयो मालागर्भसमुद्भवः
मोक्षशास्त्रं परं तात सेतिहासश्रुतिं तथा
जातो मदान्धस्तेनाहं दुष्कर्माभिरतो ऽभवम्
विवेको नाशमगमत् मूर्खभावमुपागतः
परदारपरार्थेषु मतिर्मे च सदाभवत्
मृतो ऽस्म्युद्ब्न्धनेनाहं नरकं रौरवं गतः
अरण्ये मृगहा पापः संजातो ऽहं मृगाधिपः
नराधिपेन विभुना नीतश्च नगरं निजम्
धर्मार्थकामशास्त्राणि प्रत्यभासन्त सर्वशः
एकवस्त्रपरीधानो नगरान्निर्ययौ बहिः
सा निर्गते तु रमणे ममान्तिकमुपागता
यथैव धर्मशास्त्राणि तथाहमवदं च ताम्
चित्तं हरसि मे भीरु कोकिला ध्वनिना यथा
कथमेवावयोर्व्याघ्र रतियोगमुपेष्यति
द्वारमुद्घाटयस्वाद्य निर्गमिष्यामि सत्वरम्
रात्रावुद्घाटयिष्याम ततो रंस्याव स्वेच्छया
तस्मादुद्घाटय द्वारं मां बन्धाच्च विमोचय
उद्घाटिते ततो द्वारे निर्गतो ऽहं बहिः श्रणात्