कोशकारद्विजगृहे तस्यानीतः प्रभो सुतः
महाज्ञानी द्विजेन्द्रो ऽसौ ततः शप्स्यति कोपितः
अन्यस्य कस्यचित् पुत्रं शीघ्रमानय सुन्दरि
समाजगाम त्वरिता समुत्पत्य विहायसम्
रुरोद सुस्वरं ब्रह्मन् प्रक्षिप्याङ्गुष्ठमानने
पश्य स्वयं मुनिश्रेष्ठ सशब्दस्तनयस्तव
स चापि ब्राह्मणश्रेष्ठः समपश्यत तं शिशुम्
ततो विहस्य प्रोवाच कोशकारो निजां प्रियाम्
को ऽप्यटस्माकं छलयितुं सुरूपी भुवि संस्थितः
बबन्धोल्लिख्य वसुधां सकुशेनाथ पाणिना
अन्तर्धानगता भूमौ चिक्षेप गृहदूरतः
सा चाभ्येत्य ग्रहीतुं स्वं नाशकद् राक्षसी सुतम्
कथयामासा यद् वृत्तं स्वद्विजात्मजहीरिणम्
स राभसशिशुर्ब्रह्मन् भार्यायै विनिवेदितः
दध्ना संयोजितो ऽत्यर्थं क्षीरेणेक्षुरसेन च
पित्रा च कृतनामानौ निशाकरदिवाकरौ
तयोश्चकार विप्रो ऽसौ व्रतबन्धक्रियां क्रमात्
निशाकरो जडतया न पपाठेति नः श्रुतम्
पर्यनिन्दंस्तथा ये च जना मलयवासिनः
महाशिलां चोपरि वै पिधानमवरोपयत्
तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
तस्य मातागमत् कूपं तमन्धं शिलयाचितम्
उच्चैः प्रोवाच केनेयं कूपोपरि शिला कृता
प्राह प्रदत्ता पित्रा मे कूपोपरि शिला त्वियम्
सो ऽप्याह तव पुत्रो ऽस्मि निशाकरेति विश्रुतः
निशाकरेति नाम्नाहो न कश्चित् तनयो ऽस्ति मे
सा श्रुत्वा तां शिलांसुभ्रः समुत्क्षिप्यान्तयो ऽश्रिपत्
सा स्वानुरूपं तनयं दृष्ट्वा स्वसुतस्य च
कथयामास तत्सर्वं चेष्टितं स्वसुतस्य च
नोक्तवान् यद्भवान् पूर्वं महत्कौतूहलं मम