उत्तिष्ठ गच्छामि महासुरस्य यज्ञं सुराणां हि हिताय विप्र
विलासलीलागमनो गिरीन्द्रात् स चाभ्यगच्छत् कुरुजाङ्गलं हि
क्षुब्धाः समुद्रा दिवि ऋक्षमण्डलो बभौ विपर्यस्तगतिर्महर्षे
यथा प्रदग्धो ऽस्मि महेश्वरेण किं मां न संधक्ष्ययति वासुदेवः
भक्त्या द्विजेन्द्ररपि संप्रपादितान् नैव प्रतीच्चन्ति विभोर्भयेन
पप्रच्छोशनसं शुक्रं प्रणिपत्य कृताञ्जलिः
किमासुरीयान् सुहुतानपीह भागान् न गृह्णन्ति हुताशनाश्च
दिशः किमर्थं तमसा परिप्लुता दोषेण कस्याद्य वदस्व मे गुरो
अथ ज्ञात्वा कारणं च बलिं वचनमब्रवीत्
हुताशना मन्त्रहुतानपीह नूनं समागच्छति वासुदेवः
तस्यां चलत्यां मकरालयामी उद्वृत्तवेला दितिजाद्य जाताः
धर्मं सत्यं च पथ्यं च सर्वोत्साहसमीरितम्
किं वा वाच्यं मुरारेर्निजहितमथवा तद्धितं वा प्रयुढञ्जे तथ्यं पथ्यंप्रियभोमम वदशुभदन्तत्करिष्ये न चान्यत्
विचिन्त्य नारद प्राह भूतभव्यविदीश्वरः
श्रुतिप्रमाणं मखभोजिनो बहिः सुरास्तदर्थं हरिर् अभ्युपैति
कार्यं न देयं हि विभो तृणाग्रं यदध्वरे भूकनकादिकं वा
यस्योदरे भूर्भुवनाकपालरसातलेशा निवसन्ति नित्यशः
समागते ऽप्ययर्थिनि हीनवृत्ते जनार्दने लोकपतौ कथं तु
दृश्यते हि तथा तच्च सत्यं ब्राह्मणसत्तम
वाक्कायमनसानीह योन्यन्तरगतान्यपि
या वृत्ता मलये पूर्वं कोशकारसुतस्य तु
कथां पौराणिकीं पुण्यां महाकौतूहलं हि मे
पूर्वाभ्यासनिबद्धां हि सत्यां भृगुकुलोद्वह
कोशकार इति ख्यात आसीद् ब्रह्मंस्तपोरतः
सती वात्स्यायनसुता धर्मशीला पतिव्रता
मूकवन्नालपति स न च पश्यति चान्धवत्
मन्यमाना गृहद्वारि षष्ठे ऽहनि समुत्सृजत्
स्वं शिशुं कृशमादाय सूर्पाक्षी नाम नामतः
तमादाय जगामाथ भोक्तुं शालोदरे गिरौ
नेत्रहीनः प्रत्युवाच किमानीतस्त्वया प्रिये