जाते जप्यावसाने ऽसौ त ददर्श निशाचरम्
तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः समाश्वास्य निशाचरम्
स्वभावमात्मनो द्रष्टुं रक्षया तेजसः क्षितिम्
प्रसीदेत्यब्रवीद् विप्रं निर्विण्णाः स्वेन कर्मणा
अनागसां च सत्त्वानामल्पकानां क्षयः कृतः
पापप्रशमनायालं कुरु मे धर्मदेशनम्
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राक्षसस्य द्विजोत्तमः
सहसैव समायाता जिज्ञासा धर्मवर्त्मनि
तव संसर्गतो ब्रह्मन् जातो निर्वेद उत्तमः
यस्याः संसर्गसासाद्य निर्वेदं प्रापितं परम्
यथा पापापनोदो मे भवत्यार्य तथा कुरु
प्रत्युवाच महाभागो विमृश्य सुचिरं मुनिः
युक्तमेतद्धि पापानां निवृत्तिरुपकारिका
तान् संपृच्छ द्विजान् सौम्य ये वै प्रवचने रताः
कथं पापापनोदः स्यादिति चिन्ताकुलेन्द्रियः
षष्ठे षष्ठे तदा काले जन्तुमेकमभक्षयत्
ददर्शाथ फलाहारमागतं ब्रह्मचारिणम्
निराशो जीविते प्राह सामपूर्वं निशाचरम्
तदनुब्रूहि भद्रं ते अयमस्म्यनुशाधि माम्
निःश्रीकस्यातिपापस्य निर्घृणस्य द्विजद्रुहः
आयास्यामि तवाद्यैव निवेद्य गुरवे फलम्
ममात्र निष्ठा प्राप्तस्य फलानि विनिवेदितुम्
निवेद्य गुरवे यावदिहागच्छाम्यहं फलम्
प्रतिमुच्येत देवो ऽपि इति मे पापाजीविका
मुञ्चाम्यहमसंदिग्धं यदि तत्कुरुते भवान्
तत्करिष्याम्यहं रक्षो यन्न व्रतहरं मम
निर्विवेकेन चित्तेन पापकर्म सदा कृतम्
तत्पापासंक्षयान्मोक्षं प्राप्नुयां येन तद् वद
दुष्टां योनिमिमां प्राप्य तन्मुक्तिं कथय द्विज
ततः क्षुधार्तान्मत्तस्त्वं नियतं मोक्षमाप्स्यसि