विस्मयोत्फूल्लनयनाः संस्तुवन्ति जनार्दनम्
गजेन्द्रमोक्षणं दृष्ट्वा इदं वचनमब्रवीत्
प्राप्नुयात् परमां सिद्धिं दुःस्वप्नस्तस्य नश्यति
गजेन्द्रमोक्षणेनेह सद्यः पापात् प्रमुच्यते
यस्मिन् किलोक्ते बहुपापबन्धनात् लभ्येत मोक्षो द्विरदेन यद्वत्
तं देवगुह्यं पुरुषं पुराणं वन्दाम्यहं लोकपतिं वरेण्यम्
यं कीर्त्य संश्रुत्य तथा विचिन्त्य पापापनोदं पुरुषो लभेत
परपीडारुचिः क्षुद्रः स्वभावादपि निर्घृणः
स त्वायुषि परिक्षिणे जज्ञे घोरो निशाचरः
क्रुरैश्चक्रे ततो वृत्तिं राक्षसत्वाद् विशेषतः
तेनैव कर्मदोषेण नान्यां वृत्तिमरोचयत्
चखाद रौद्रकर्मासौ बाहुगोचरमागतम्
जगाम च महान् कालः परिणामं तथा वयः
महाभागमूर्ध्वभुजं यथावत्संयतेन्द्रियम्
योगाचार्यं शुचिं दक्षं वासुदेवपरायणम्
प्रतीच्यां शार्ङ्गधृग्विष्णुर्विष्णुः खड्गी ममोत्तरे
क्रोडरूपी हरिर्भूमौ नारसिंहो ऽम्बरे मम
अस्यांशुमाला दुष्प्रेक्ष्या हन्तुं प्रेतनिशाचरान्
रक्षोभूतपिशाचानां डाकिनीनां च शातनी
तिर्यङ्मनुष्यकूष्माण्डप्रेतादीन् हन्त्वशेषतः
ते यान्तु सौम्यतां सद्यो गरुडेनेव पन्नगाः
प्रेता विनायकाः क्रूरा मनुष्या जृम्भकाः खगाः
सर्वे भवन्तु मे सौम्या विष्णुचक्ररवाहताः
बलौजसां च हर्तारश्छायाविध्वंसकाश्च ये
कूष्माण्डास्ते प्रणश्यन्तु विष्णुचक्ररवाहताः
ममास्तु देवदेवस्य वासुदेवस्य कीर्तनात्
तमीड्यमीशानमनन्तमच्युतं जनार्दनं प्रणिपतितो न सीदति
ऋतेन तेनाच्युतनामकीर्तनात्प्रणाशमेतु त्रिविधं ममासुभम्
संस्थितो ऽसावपि बली राक्षसः समुपाद्रवत्
निर्धूतवेगः सहसा तस्थौ मासचतुष्टयम्