अभवत् त्वथ देवेशस्ताभ्यां चैव प्रपूजितः
संस्मरिष्यन्ति मनुजाः प्रयताः स्थिरबुद्धयः
दुःस्वप्नो नश्यते तेषां सुस्वप्नश्च भविष्यति
नारसिंहं च नागेन्द्रं सृष्टिप्रलयकारकम्
सर्वपापैः प्रमुच्यन्ते पुण्यं लोकमवाप्नुयुः
स्पर्शयामास हस्तेन गजं गन्धर्वमेव च
जगाम शरणं विप्र नारायणपरायमः
पापबनधाच्च शापाच्च ग्राहं चाद्भुतकर्मकृत्
गतः स भगवान् विष्णुर्दुर्विज्ञेयगतिः प्रभुः
ववन्दिरे महात्मानं प्रभुं नारायणं हरिम्
विस्मयोत्फूल्लनयनाः संस्तुवन्ति जनार्दनम्
गजेन्द्रमोक्षणं दृष्ट्वा इदं वचनमब्रवीत्
प्राप्नुयात् परमां सिद्धिं दुःस्वप्नस्तस्य नश्यति
गजेन्द्रमोक्षणेनेह सद्यः पापात् प्रमुच्यते
यस्मिन् किलोक्ते बहुपापबन्धनात् लभ्येत मोक्षो द्विरदेन यद्वत्
तं देवगुह्यं पुरुषं पुराणं वन्दाम्यहं लोकपतिं वरेण्यम्
यं कीर्त्य संश्रुत्य तथा विचिन्त्य पापापनोदं पुरुषो लभेत
परपीडारुचिः क्षुद्रः स्वभावादपि निर्घृणः
स त्वायुषि परिक्षिणे जज्ञे घोरो निशाचरः
क्रुरैश्चक्रे ततो वृत्तिं राक्षसत्वाद् विशेषतः
तेनैव कर्मदोषेण नान्यां वृत्तिमरोचयत्
चखाद रौद्रकर्मासौ बाहुगोचरमागतम्
जगाम च महान् कालः परिणामं तथा वयः
महाभागमूर्ध्वभुजं यथावत्संयतेन्द्रियम्
योगाचार्यं शुचिं दक्षं वासुदेवपरायणम्
प्रतीच्यां शार्ङ्गधृग्विष्णुर्विष्णुः खड्गी ममोत्तरे
क्रोडरूपी हरिर्भूमौ नारसिंहो ऽम्बरे मम
अस्यांशुमाला दुष्प्रेक्ष्या हन्तुं प्रेतनिशाचरान्
रक्षोभूतपिशाचानां डाकिनीनां च शातनी
तिर्यङ्मनुष्यकूष्माण्डप्रेतादीन् हन्त्वशेषतः