श्मशानस्थं ददर्शाथ महाकालवपुर्धरम्
तामसं रूपमास्थाय संहारं कुरुते वशी
रक्षितस्त्वन्तकं दग्ध्वा सर्वबूतापहारिणम्
वृतः प्रमथकोटीभिर्बहुभिस्त्रिदशार्चितः
यमसंयमनं मृत्योर्मृत्युं चित्रविचित्रकम्
पूजयित्वा शूलधरं जगाम निषधान् प्रति
महोदयं समभ्येत्य हयग्रीवं ददर्श सः
श्रीधरं चैव संपूज्य पञ्चालविषयं ययौ
पाञ्चालिकं वशी दृष्ट्वा प्रयागं परतो ययौ
दृष्ट्वा वटेश्वरं रुद्रं माधवं योगशायिनम्
माघमासमथोपोष्य ततो वाराणसीं गतः
सर्वपापहराद्येषु स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः
लोलं दिवाकरं दृष्ट्वा ततो मधुवनं ययौ
तमभ्यर्च्य महातेजाः पुष्करारण्यमागमत्
पुष्कराक्षमयोगन्धि ब्रह्माणं चाप्यपूजयत्
कोटितीर्थे रुद्रकोटिं ददर्श वृषभध्वजम्
धर्मारण्याः पौष्करेया दण्डकारण्यकास्तथा
ते तत्र शङ्करं द्रष्टुं समायाता द्विजातयः
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्येवं वादिनो मुन्
तेषामेवानुकम्पार्थं कोटिमूर्त्तिरभूद् भवः
इत्येवं रुद्रकोटीति नाम्ना शंभुरजायत
रुद्रकोटिं समभ्यर्च्य जगाम कुरुजाङ्गलम्
सरस्वतीजले मग्नं ददर्श सुरपूजितम्
स्नात्वा दसाश्वमेधे च संपूज्य च सुरान् पितृन्
अभिवाद्य गुरुं शुक्रं सोमतीर्थं जगाम ह
क्षीरिकावासमभ्येत्य स्नानं चक्रे महायशाः
भूयः कुरुध्वजं दृष्ट्वा पद्माख्यां नगरी गतः
कुमारधारामभ्येत्य ददर्श स्वामिनं वशी
दृष्ट्वा स्कन्दं समभ्यर्च्य नर्मदायां जगाम ह
जगाम भूधरं द्रष्टुं वाराहं चक्रधारिणम्