संपूजयित्वा गोविन्दं रेवन्तं पुत्रमाप्तवान्
कान्ति विधुरवापाग्र्यां राज्यं राजा पूरूवाः
पूजितो रूपधारी यैस्तैः प्राप्ता तु सुकामिता
नक्षत्रपुंसः परमं विधानं शृणुष्व पुण्यामिह तीर्थयात्राम
स्त्रात्वा संपूजयामास चैत्राष्टम्यां जनार्दनम्
जगाम स कुरुक्षेत्रं प्रह्लादो दानवेश्वरः
उपामन्त्र्य ततः सस्नौ वेदोक्तविधिना मुने
कृतशौचौ जगामाथ द्रष्टुं पुरुषकेसरिम्
तत्रेष्य रजनोमेकां गोकर्णं दानवो ययौ
प्राचीने चापरे दैत्यो द्रष्टुं कामेश्वरं ययौ
द्रष्टुं ययौ च प्रह्लादः पुण्डरीकं महाम्भसि
पुण्डरीकं च संपूज्य उवास दिवसत्रयम्
स्नात्वा तथा कृष्णतीर्थे त्रिरात्रं न्यवसच्छुचिः
जगामासौ पयोष्णायामखण्डं द्रष्टुमीश्वरम्
द्रष्टुं जगाम मतिमान् वितस्तायां कुमारिलम्
आराध्यामानं यद्यत्र कृतं पापप्रणाशनम्
देवप्रियार्थमसृजद्धितार्थं जगतस्तथा
विधिवद्दधि च प्राश्य मणिमन्तं ततो ययौ
तत्र तीर्थवरे स्नात्वा प्राजापत्ये महामतिःऽ ददर्श शंभु ब्रह्माणं देवेशं च प्रजापतिम्
षड्रात्रं तत्र च स्थित्वा जगाम मधुनन्दिनीम्
शूलबाहुं च गोविन्दं ददर्श दनुपुङ्गवः
शूलं तथा वासुदेवो ममैतद् ब्रूहि पृच्छतः
कथयामास यां विष्णुर्भविष्यमनवे पुरा
आराधयामास विरञ्चिमारात् स तस्य तुष्टो वरदो बभूव
ब्रह्मर्षिशापैश्च निरीप्सितार्थो जले च वह्नौ स्वगुणोपहर्त्ता
आबाधमानो विचचार भूम्यां सर्वाः क्रिया नाशयदुग्रमूर्तिः
तैश्चापि सार्द्ध भगवाञ्जगाम हिमालयं यत्र हरस्त्रिनेत्रः
निजायुधानां च विपर्ययं तौ देवाधिपौ चक्रतुरुग्रकर्मिणौ
मत्वाजेयौ शत्रुभिर्घोररुपौ भयास्तोये निम्नगायां विवेश
द्वयोः सशस्त्रौ तटयोर्हरीशौ प्रच्छन्नमूर्ती सहसा बभूवतुः