धिग्धिगित्याह स बलिं वैकुण्ठाक्षेपवादिनम्
हरिं निन्दयतो जिह्वा कथं न पतिता तव
यत् त्रैलोक्यगुरुं विष्णुमभिनिन्दसि दुर्मते
यस्य त्वं कर्कशः पुत्रो जातो देवावमान्यकः
यता नान्यः प्रियः कश्चिन्मम तस्माज्जनार्दनात्
सर्वेश्वरेश्वरं देवं कथं निन्दितवानसि
ममापि पूज्यो भगवान् गुरुर्लोकगुरुर्हरिः
पूज्यं निन्दयसे पाप कथं न पतितो ऽस्यधः
येषां त्वं कर्कशो राजा वासुदेवस्य निन्दकः
तस्मात् पापसमाचरा राज्यनाशमवाप्नुहि
मनसा कर्मणा वाचा राज्यभ्रष्टस्तथा पत
चतुर्दशसु लोकेषु रपाज्यभ्रष्टस्तथा पत
यथा तथानुपस्येयं भवन्तं राज्यविच्युतम्
अवतीर्यासनाद् ब्रह्मन् कृताञ्जलिपुटो बली
कृतापराधानपि हि क्षमन्ति गुरवः शिशून्
न बिभेमि परेभ्यो ऽहं न च राज्यपरिक्षयात्
दुःखं कृतापराधत्वाद् भवतो मे महत्तरम्
कृते ऽपि दोषे गुरवः शिशूनां क्षमन्ति दैत्यं समुपागतानाम्
चिरं विचिन्त्याद्भुतमेतदित्थमुवाच पौत्रं मधुरं वचो ऽथ
येन सर्वगतं विष्णुं जानंस्त्वां सप्तवानहम्
ममाविशन्महाबाहो विवेकप्रतिषेधकः
अवश्यं भाविनो ह्यर्था न विनश्यन्ति कर्हिचित्
आगमे निर्गमे प्राज्ञो न विषादं समाचरेत्
सुखदुःखानि दैत्येन्द्र नरस्तानि सहेत् तथा
संपदं च सुविस्तीर्णां प्राप्य नो ऽधृतिमान् भवेत्
धीराः कार्येषु च सदा भवन्ति पुरुषोत्तमाः
कर्तुमर्हसि विद्वांस्त्वं पण्डितो नावसीदति
भवतो ऽथ तथान्येषां श्रुत्वा तच्च समाचर
स ते त्राता भयादस्माद् दानवेन्द्र भविष्यति
संसारगर्तपतितस्य करावलम्बं नूनं न ते भुवि नरा ज्वरिणो भवन्ति