चिन्तयामास योगात्मा क्व विष्णुः सांप्रतं स्थितः
नाबेरुपरि भूरादिल्लोकांश्चर्तुमियाद् वशी
मेरुं ददर्श शैलेन्द्रं शातकौम्भं महर्द्धिमत्
तेषामातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
देवमातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
विवेश दानवपतिरन्वेष्टुं मधुसूदनम्
सर्वभीतवरेण्यं तं देवमातुरथोदरे
सुरासुरगणैः सर्वैः सर्वतो व्याप्तविग्रहम्
दैत्यतेजोहरं विष्णुं प्रकृतिस्थो ऽभवत् ततः
प्रह्लादो मधुरं वाक्यं प्रणम्य मधुसूदनम्
येन निस्तेजसो दैत्या जाता दैत्येन्द्र हेतुना
प्रयाताः शरणं देवं हरिं त्रिभुवनेश्वरम्
अवतीर्णो महाबाहुरदित्या जठरे हरिः
नालं तमो विषहितुं स्थातुं सूर्योदयं बले
प्रह्लादमाहाथ बलिर्भाविकर्मप्रचोदितः
सन्ति मे शतशो दैत्या वासुदेवबलाधिकाः
निर्जित्य त्याजिताः स्वर्गं भग्नदर्पा रणाजिरे
स विप्रचित्तिर्बलवान् मम सैन्यपुरस्सरः
त्रिशिरा मकराक्षश्च वृषपर्वा नतेक्षमः
येषामेकैकशो विष्णुः कलां नार्हति षोडशीम्
धिग्धिगित्याह स बलिं वैकुण्ठाक्षेपवादिनम्
हरिं निन्दयतो जिह्वा कथं न पतिता तव
यत् त्रैलोक्यगुरुं विष्णुमभिनिन्दसि दुर्मते
यस्य त्वं कर्कशः पुत्रो जातो देवावमान्यकः
यता नान्यः प्रियः कश्चिन्मम तस्माज्जनार्दनात्
सर्वेश्वरेश्वरं देवं कथं निन्दितवानसि
ममापि पूज्यो भगवान् गुरुर्लोकगुरुर्हरिः
पूज्यं निन्दयसे पाप कथं न पतितो ऽस्यधः
येषां त्वं कर्कशो राजा वासुदेवस्य निन्दकः
तस्मात् पापसमाचरा राज्यनाशमवाप्नुहि