त्वं कारणं सर्वचराचरस्य नाथो ऽसि मां पालय विश्वमूर्ते
अवाप्तावान् शत्रुपराभवं च ततो भवन्तं शरणं प्रपन्ना
संपूजयित्वा करवीरपुष्यैः संधूप्य धूपैः कणमर्कभोज्यम्
स्तवेन पुण्येन च संस्तुवन्ती स्थिता निराहारमथोपवासम्
दत्त्वा द्विजेभ्यः कणकं तिलाज्यं ततो ऽग्रतः सा प्रयता बभूव
विनिःसृत्ययाग्रतः स्थित्वा इदं वचनमब्रवीत्
प्राप्स्यसे दुर्लभं कामं मत्प्रसादान्न संशयः
दानवान् ध्वंसयिष्यामि संभूयैवोदरे तव
प्रोवाच जगतां योनिं वेपमाना पुनः पुनः
यस्योदरे जगत्सर्वं वसते स्थाणुजङ्गमम्
यस्य सप्तार्णवाः कुक्षौ निवसन्ति सहाद्रिभिः
यथा च न मम क्लेशस्तथा कुरु जनार्दन
तथापि संभविष्यामि अहं देव्युदरे तव
धारयिष्यामि योगेन मा विषादं कुथाम्बिके
तदा निस्तेजसो दैत्याः सभविष्यन्त्यसंशयम्
स्वतेजसोंऽशेन विवेश देव्याः तदोदरे शक्रहिताय विप्र
निस्तेजसो ऽसुरा जाता यथोक्तं विश्वयोनिना
बलिर्दानवशार्दूल इदं वचनमब्रवीत्
कथ्यतां परमज्ञो ऽसि शुभाशुभविशारद
किमर्थं तेजसो हानिरिति कस्मादतीव च
चिन्तयामास योगात्मा क्व विष्णुः सांप्रतं स्थितः
नाबेरुपरि भूरादिल्लोकांश्चर्तुमियाद् वशी
मेरुं ददर्श शैलेन्द्रं शातकौम्भं महर्द्धिमत्
तेषामातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
देवमातुः स ददृशे मृगपक्षिगणैर्वृतम्
विवेश दानवपतिरन्वेष्टुं मधुसूदनम्
सर्वभीतवरेण्यं तं देवमातुरथोदरे
सुरासुरगणैः सर्वैः सर्वतो व्याप्तविग्रहम्
दैत्यतेजोहरं विष्णुं प्रकृतिस्थो ऽभवत् ततः
प्रह्लादो मधुरं वाक्यं प्रणम्य मधुसूदनम्