तथैव मित्रावरुणात्मजेन वेगान्महीपृष्ठमवाप्य तस्थौ
सुशस्थलात् पूर्वत एव विश्रुतो वसोः पुरात् पिश्चिमतो ऽवतस्थे
मनुष्येमेधः शतकृत्सहस्रकृन्नरेन्द्रसूयश्च सहस्रकृद् वै
ख्यातिं जगामाथ गदाधरेति महाघवृक्षस्य शितः कुठारः
फलं महामेधमखस्य मानवा लभन्त्यनन्त्यं भगवत्प्रसादात्
चक्रे जगत्पापविनष्टिमग्र्यां संदर्शनप्राशनमञ्जनेन
आराधनाय देवस्य कृत्वाश्रममवस्थितः
तपस्तेपे सहस्राक्षः स्तुवन् देवं गदाधरम्
कामक्रोधविहीनस्य साग्रः संवत्सरो गतः
गच्छ प्रीतो ऽस्मि भवतो मुक्तपापो ऽसि साम्प्रतम्
यतिष्यामि तथा शक्र भावि श्रेयो यता तव
स्नातस्य देवस्य तदैनसो नरास्तं प्रोचुरस्माननुसासयस्व
वसध्वमेवान्तरमद्रिसुख्ययोर्हिमाद्रिकालिञ्जरयोः पुलिन्दाः
संपूज्यमानो ऽनुजगाम चमं मातुस्तदा धर्मनिवासमीड्यम्
प्रणम्य पादौ कमलोदराभौ निवेदयामास तपस्तदात्मनः
स चाचचक्षे बलिना रणे जयं तदात्मनो देवगणैश्च सार्धम्
दुःखान्विता देवमनाद्यमीड्यं जगाम विष्णुं शरणं वरेण्यम्
चराचरस्य प्रभवं पुराणमाराधयामास शुभे वद त्वम्
निराशना संयतवाक् सुचिता तदोपतस्थे शरणं सुरेन्द्रम्
जयस्व पापेन्धनजातवेदस्तमौघसंरोध नमो नमस्ते
त्वं कारणं सर्वचराचरस्य नाथो ऽसि मां पालय विश्वमूर्ते
अवाप्तावान् शत्रुपराभवं च ततो भवन्तं शरणं प्रपन्ना
संपूजयित्वा करवीरपुष्यैः संधूप्य धूपैः कणमर्कभोज्यम्
स्तवेन पुण्येन च संस्तुवन्ती स्थिता निराहारमथोपवासम्
दत्त्वा द्विजेभ्यः कणकं तिलाज्यं ततो ऽग्रतः सा प्रयता बभूव
विनिःसृत्ययाग्रतः स्थित्वा इदं वचनमब्रवीत्
प्राप्स्यसे दुर्लभं कामं मत्प्रसादान्न संशयः
दानवान् ध्वंसयिष्यामि संभूयैवोदरे तव
प्रोवाच जगतां योनिं वेपमाना पुनः पुनः
यस्योदरे जगत्सर्वं वसते स्थाणुजङ्गमम्