मां स्तुवाते भृशास्वस्थं कामतापितविग्रहम्
एतत् प्रगृह्यतां भूय अतो देव स्तुवावहे
तदेतत्प्रतिगृह्णीयां नान्यथेति कथञ्चन
ब्रह्म स्वयं च जग्राह लिङ्गं कनकपिङ्गलम्
तृतीयं कालवदनं चतुर्थं च कपालिनम्
तस्य शिष्यो बभूवाथ गोपायन इति श्रुतः
तस्य शिष्यो ऽप्यभूद्राजा ऋषभः सोमकेश्वरः
तस्य शिष्योभवद्वैश्यो नाम्ना क्राथेश्वरो मुने
कर्णोदर इति ख्यातो जात्या शूद्रो महातपाः
कृत्वा तु चातुराश्रम्यं स्वमेव भवनं गतः
आरात्स्थित्वाग्रतो धन्वी संतापयितुमुद्यतः
स्मरमालोकयामास शिखाग्राच्चरणान्तिकम्
प्रादह्यत तदा ब्रह्मन् पादादारभ्य कक्षवत्
उत्ससर्ज धनुः श्रेष्ठं तज्जगामाथ पञ्चधा
स चम्पकतरुर्जातः सुगन्धाढ्यो गुणाकृतिः
तज्जातं केसरारण्यं बकुलं नामतो मुने
जाता सा पाटला रम्या भृङ्गराजिविभूषिता
पञ्चगुल्माभवज्जाती शशाङ्ककिरणोज्ज्वला
तस्माद्भुपुटा मल्ली संजाता विविधा मुने
जातियुक्तानि देवेन स्वयमाचरितानि च
फलोपगानि वृक्षाणि संभूतानि सहस्रशः
हरप्रसादाज्जातानि भोज्यान्यपि सुरोत्तमैः
पुष्यार्था शिशिराद्रिं स जगाम तपसे ऽव्ययः
ततस्त्वनङ्गेति महाधनुर्द्धरो देवैस्तु गीतः सुरपूर्वपूजितः
प्रहस्यैवं वचः प्राह कन्दर्व इह आस्यताम्
वसन्तो ऽपि महाचिन्तां जगामाशु महामुने
वसन्तमाह भगवानेह्येहि स्थीयतामिति
आदाय प्राक्सुवर्णाङ्गीमूर्वोर्बालां विनिर्ममे
अमन्यत तदानङ्गः किमियं सा प्रिया रतिः
सुनासावंशाधरोष्ठमालोकनपरायणम्