तत्र गच्छाम देवेश एवमाह पुनः पुनः
आजग्मतुस्तमुद्देशं यत्र लिङ्गं भवस्य तत्
पातालं प्रविवेशाथ विस्मयान्तरितो विभुः
नैवान्तमलभद् ब्रह्मन् विस्मितः पुनरागतः
चक्रपाणिर्विनिष्क्रान्तो लेभे ऽन्तं न महामुने
कृताञ्जलिपुटौ भूत्वा स्तोतुं देवं प्रचक्रतुः
जीमूतवाहन कवे शर्व त्र्यम्बक शङ्कर
दक्षयज्ञक्षयकर कालरूप नमो ऽस्तु ते
भवानन्तश्च भगवान् सर्वगस्त्वं नमो ऽस्तु ते
स्वरूपी ताविदं वाक्यमुवाच वदतां वरः
मां स्तुवाते भृशास्वस्थं कामतापितविग्रहम्
एतत् प्रगृह्यतां भूय अतो देव स्तुवावहे
तदेतत्प्रतिगृह्णीयां नान्यथेति कथञ्चन
ब्रह्म स्वयं च जग्राह लिङ्गं कनकपिङ्गलम्
तृतीयं कालवदनं चतुर्थं च कपालिनम्
तस्य शिष्यो बभूवाथ गोपायन इति श्रुतः
तस्य शिष्यो ऽप्यभूद्राजा ऋषभः सोमकेश्वरः
तस्य शिष्योभवद्वैश्यो नाम्ना क्राथेश्वरो मुने
कर्णोदर इति ख्यातो जात्या शूद्रो महातपाः
कृत्वा तु चातुराश्रम्यं स्वमेव भवनं गतः
आरात्स्थित्वाग्रतो धन्वी संतापयितुमुद्यतः
स्मरमालोकयामास शिखाग्राच्चरणान्तिकम्
प्रादह्यत तदा ब्रह्मन् पादादारभ्य कक्षवत्
उत्ससर्ज धनुः श्रेष्ठं तज्जगामाथ पञ्चधा
स चम्पकतरुर्जातः सुगन्धाढ्यो गुणाकृतिः
तज्जातं केसरारण्यं बकुलं नामतो मुने
जाता सा पाटला रम्या भृङ्गराजिविभूषिता
पञ्चगुल्माभवज्जाती शशाङ्ककिरणोज्ज्वला
तस्माद्भुपुटा मल्ली संजाता विविधा मुने
जातियुक्तानि देवेन स्वयमाचरितानि च