शार्ङ्गमानम्य बाणैघैर्निजघान ततस्ततः
दैतेयाः शरणं जग्मुः कालनेमिं महासुराम्
विवृद्धिमगमद् ब्रह्मन् यथा व्याधिरुपेक्षितः
तं तमादाय चिक्षेप विस्तृते वदने बली
चक्रैर्वैश्वानराभैस्त्ववनिगगनयोस्तिर्यगूर्ध्वं समन्तात् प्राप्ते ऽन्ते कालवह्नेर्जगदखिलमिदं रूपमासीद् दिधक्षोः
पोप्लूयन्तश्च दैत्या हरिममरगणैरर्चितं चारुमौलिं नानाशस्त्रास्त्रपातैर्विगलितयशसंचक्रुरुत्सिक्तदर्पाः
कोपादारक्तदृष्टिः सरथगजहयान् दृष्टिनिर्धूतवीर्यान् नाराचख्यैः सुपुङ्खैर्जलद् इव गिरीन् छादयामास विष्णुः
प्रारम्बे दानवेन्द्रं शतवदनमथो प्रेषयन् कालनेमिं स प्रायाद् देवसैन्यप्रभुममितबलं केशवं लोकनाथम्
सो ऽप्येनं प्रसमीक्ष्य दैत्यविटपप्रच्छेदनं मानिनं प्रोवाचाथ विहस्य तं च सुचिरं मेघस्वनो दानवः
हिरण्यनयनान्तकः कुसुमपूजारतिः क्व याति मम दृष्टिगोचरे निपतितः खलः
मन्मुष्टिपिष्टशिथिलाङ्गमुपात्तभस्म संद्रक्ष्यते सुरजनो भयकातराक्षः
गदां खगेन्द्रोपरि जातकोपो मुमोच शैले कुलिशं यथेन्द्रः
चक्रेण चिच्छेद सुदुर्गतस्य मनोरथं पूर्वकृतेन कर्म
भुजाभ्यां कृत्ताभ्यां दग्धशैलप्रकाशः संदृश्येताप्यपरः कालनेमि
छित्त्वा निपातयामास पक्वं तालफलं यथा
तस्थौ मेरुरिवाकम्प्यः कबन्धः क्ष्माधरेश्वरः
यथाम्बराद् बाहुशिरः प्रणष्टबलं महेन्द्रः कुलिशेन भूम्याम्
विमुक्तशस्त्रालकचर्मवस्त्राः संप्राद्रवन् बाणमृते ऽसुरेन्द्राः
निवृत्ता देवतानां च सशस्त्रा युद्धलालसाः
प्राहामन्त्र्य सुरान् सर्वान् युध्यध्वं विगतज्वराः
युयुधुर्दानवैः सार्धं विष्णुस्त्वन्तरधीयत
गदामादाय देजस्वी देवसैन्यमभिद्रुतः
देवसैन्यमभिद्रुत्य निजघान सहस्रशः
योधयामास बलावान् सुराणां च वरूछिनीम्
विपाको विक्षरः सैन्यं ते ऽपि देवानुपाद्रवन्
गते जनार्दने देवे प्रायशो विमुख्याभवन्
पृष्ठतश्चाद्रवन् सर्वे त्रैलोक्यविजिगीषवः
त्रिविष्टपं परित्यज्य ब्रह्मलोकमुपागताः
स्वर्गभोक्ता बलिर्जातः सपुत्रभ्रातृबान्धवः
वरुणो ऽभून्मयः सोमो राहुर्ह्लोदो हुताशनः