व्रजध्वं तनयाः सप्त भविष्यन्ति न सशं यः
इत्येवमुक्त्वा जग्मुस्ते सर्व एव महर्षयः
ततो बहुतिथे काले सा राज्ञो महिषी प्रिया
गुर्विण्यामथ भार्यायां ममारासौ नराधिपः
निवारिता तदामात्यैर्न तथापि व्यतिष्ठता
ततो ऽग्निमध्यात् सलिले मांसपेश्यपतन्मुने
ते ऽजायन्ताथ मरुत उत्तमस्यान्तरे मनोः
तानहं कीर्तयिष्यामि गीतनृत्यकलिप्रिय
स पुत्रर्थो जुहावाग्नौ स्वमांसं रुधिरं तथा
शुक्रं च चित्रगौ राजा सुतार्थो इति नः श्रुतम्
मा मा क्षिपस्वेत्यभवच्छब्दः सो ऽपि मृतो नृपः
शिशवः समजायन्त ते रुदन्तो ऽभवन् मुने
समागम्य निवार्य्याथ स चक्रे मरुतः सुतान्
ये ऽभवन् रैवते तांश्च शृणुष्व त्वं तपोधनः
रिपुजिन्नामतः ख्यातो न तस्यासीत् सुतः किल
अवाप कन्यां सुरतिं तां प्रगृह्य गृहं ययौ
सापि दुःखपरीताङ्गीं स्वां तनुं त्यक्तुमुद्यता
तस्यामासक्तचित्तास्तु सर्व एव तपोधनाः
ते चापश्यन्त ऋषयस्तच्चित्ता भावितास्तथा
प्रजग्मुर्ज्वलनाच्चापि सप्ताजायन्त दारकाः
निवारयित्वा कृतवांल्लोकनाथो मरुद्गणान्
शृणुष्व कीर्तयिष्यामि चाक्षुषस्यान्तरे मनोः
सप्तसारस्वते तीर्थे सो ऽतप्यत महत् तपः
सा चाभ्येत्य नदीतीरे क्षोभयामास भामिनी
तां चैवाप्यशपन्मूढां मुनिर्मङ्कणको वपुम्
विध्वंसयिष्यति हयो भवतीं यज्ञसंसदि
सरस्वतीभ्यः सप्तभयः सप्त वै मरुतो ऽभवन्
येषां श्रुते जन्मनि पापहानिर्भवेच्च धर्माभ्युदयो महान् वै
मन्त्रप्रदाता प्रह्लादः शुक्रश्चासीत् पुरोहितः
दिदृक्षवः समायाताः समयाः सर्व एव हि