विवेश मातुरुदरं नासारन्ध्रेण नारद
ददर्शोर्ध्वमुकं बालं कटिन्यस्तकरं महत्
शुद्धस्फटिकसंकाशां कराभ्यां जगृहे ऽथ ताम्
कराभ्यं मर्दयामास ततः सा कठिनाभवत्
शतपर्वाथ कुलिशः संजातो मांसपेशितः
चिच्छेद सप्तधा ब्रह्मन् स रुरोद च विस्वरम्
शुश्राव वाचं पुत्रस्य रुदमानस्य नारद
इत्येवमुक्त्वा चैकैकं भूयश्चिच्छेद सप्तधा
दितिं कृताञ्जलिपुटः प्राह भीतस्तु शापतः
तवैवापनयाच्छस्तस्तन्मे न क्रोद्धमर्हसि
संपूर्णे त्वपि काले वै या शौचत्वमुपागता
देवाराज्ञा सहैतांस्तु प्रेषयामास भामिनि
बिभेद वज्रेण ततः स गोत्रभित् ख्यातो महर्षे भगवान् महेन्द्रः
तत् केन पूर्वमासन् वै मरुन्मार्गेण कथ्यताम्
के त्वासन् वायुमार्गस्थास्तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
स्वायंभुवं समारभ्य यावन्मन्वन्तरं त्विदम्
तस्यासीत् सवनो नाम पुत्रस्त्रैलोक्यपूजितः
ततो ऽरुदत् तस्य पत्नी सुदेवा शोकविह्वला
नाथ नातेति बहुशो विलपन्ती त्वनाथवत्
यद्यस्ति ते सत्यमनुत्तमं तदा भवत्वयं ते पतिना सहाग्निः
शोचाम्येनं पार्थिवं पुत्रहीनं नैवात्मानं मन्दभाग्यं विहङ्ग
भविष्यन्ति वह्निमारोह शीघ्रं सत्यं प्रोक्तं श्रद्दधत्स्व त्वमद्य
हुताशमासाद्य पतिव्रता तं संचिन्तयन्ती ज्वलनं प्रवनन्ना
खमुत्पपाताथ स कामचारी समं महिष्या च सुनाभपुत्र्या
स दिव्ययोगात् प्रतिसंस्थितो ऽम्बरे भार्यासहायो दिवसानि पञ्च
रराम तन्व्या सह कामचारी ततो ऽम्बरात् प्राच्यवतास्य शुक्रम्
चित्रा विशाला हरितालिनी च सप्तर्षिपत्न्यो ददृशुर्यथेच्छया
मन्यमानास्तदमृतं सदा यौवनलिप्सया
पतिभिः समनुज्ञाताः पपुः पुष्करसंस्थितम्
पीतमात्रेण शुक्रेण पार्थिवेन्द्रोद्भवेन ताः