भृङ्गिनं दर्शयामास ध्रुवं नैषो ऽन्धकति हि
गणाधिपत्यमापन्नं प्रशशंसुर्वृषध्वजम्
गच्छध्वं स्वानि धिष्ण्यानि भुञ्जध्वं त्रिदिवं सुखम्
तत्र स्वकार्यं कृत्वैव पश्चाद् यातु त्रिविष्टपम्
ते विसृष्टा महेशेन सुरा जग्मुस्त्रक्षिविष्टपम्
गतेषु शक्रपाग्र्येषु देवेषु भगवाञ्चिशवः
गणाश्च शङ्करं दृष्ट्वा स्वं स्वं वाहनमास्थिताः
यत्र कामदुधा गावः सर्वकामफलद्रुमाः
स्वां स्वां गतिं प्रयातेषु प्रमथेषु महेश्वरः
द्वाभ्यां वर्षसहस्राभ्यां पुनरागाद्वरो गृह्म्
समायातं निरीक्ष्यैव सर्वलक्षणसंयुतम्
समाहूताश्च देव्या ता जयाद्यास्तूर्ममागमन्
ततस्त्रिनेत्रो गिरिजां दृष्ट्वा प्रेक्ष्य च दानवम्
अथोवाचैष दासस्ते कृतो देवि मयान्धकः
इत्युच्चार्यान्धकं चैव पुत्र पह्येहि सत्वरम्
इत्युक्तो विभुना नन्दी अन्धकश्च गणेश्वरः
स्तुतिं चक्रे महापुण्यां पापघ्नीं श्रुतीसंमिताम्
प्राह पुत्र प्रसन्नास्मि वृणुष्व परमुत्तमम्
तथेश्वरे च सततं भक्तिरस्तु ममाम्विके
स चास्ते पूजयञ्शर्वं गणानामधिपो ऽभवत्
कृत्वैव रूपं भयदं च भैरवं भृङ्गित्वमीसेन कृतं स्वभक्त्या
संकीर्तनीयं द्विजसत्तमेषु धर्मायुरारोग्यधनैषिणा सदा
निष्पादितं स्वकं कार्यं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
कृतं लोकहितं ब्रह्मन्नात्मनश्च तथा हितम्
ते निर्जिताः सुरगणैः पातालगमनोत्सुकाः
लतावितासंछन्नं मत्तसत्त्वसमाकुलम्
माधवीकुसुमामोदं ऋष्यर्चितहरं गिरिम्
मयतारपुरोगास्ते निवासं समरोचयन्
विवाति शीतः शनकैर्दक्षिणो गन्धसंयुतः
कुर्वन्तो लोकसंपूज्ये विद्धेषं देवतागणे