गीर्वाणपतिरव्यग्रो रुद्रः पशुपतिः शिवः
जयश्च शूलपाणिस्त्वं त्राहि मां शरणागतम्
प्रीतियुक्तः विङ्गलाक्षो हैरण्याक्षिमुवाच ह
वरं वरय भद्रं ते यमिच्छसि विनाम्बिकाम्
वन्दामि चरणौ मातुर्वन्दनीया ममाम्बिका
शारीरं मानसं वाग्जं दुष्कृतं दुर्विचिन्तितम्
स्थिरास्तु त्वयि भक्तिस्तु वरमेतत् प्रयच्छ मे
मुक्तो ऽसि दैत्यभावाच्च भृङ्गी गणपतिर्भव
निर्मार्ज्य निजहस्तेन चक्रे निर्व्रणमन्धकम्
ते निश्चेरुर्महात्मानो नमस्यन्तस्त्रिलोचनम्
भृङ्गिनं दर्शयामास ध्रुवं नैषो ऽन्धकति हि
गणाधिपत्यमापन्नं प्रशशंसुर्वृषध्वजम्
गच्छध्वं स्वानि धिष्ण्यानि भुञ्जध्वं त्रिदिवं सुखम्
तत्र स्वकार्यं कृत्वैव पश्चाद् यातु त्रिविष्टपम्
ते विसृष्टा महेशेन सुरा जग्मुस्त्रक्षिविष्टपम्
गतेषु शक्रपाग्र्येषु देवेषु भगवाञ्चिशवः
गणाश्च शङ्करं दृष्ट्वा स्वं स्वं वाहनमास्थिताः
यत्र कामदुधा गावः सर्वकामफलद्रुमाः
स्वां स्वां गतिं प्रयातेषु प्रमथेषु महेश्वरः
द्वाभ्यां वर्षसहस्राभ्यां पुनरागाद्वरो गृह्म्
समायातं निरीक्ष्यैव सर्वलक्षणसंयुतम्
समाहूताश्च देव्या ता जयाद्यास्तूर्ममागमन्
ततस्त्रिनेत्रो गिरिजां दृष्ट्वा प्रेक्ष्य च दानवम्
अथोवाचैष दासस्ते कृतो देवि मयान्धकः
इत्युच्चार्यान्धकं चैव पुत्र पह्येहि सत्वरम्
इत्युक्तो विभुना नन्दी अन्धकश्च गणेश्वरः
स्तुतिं चक्रे महापुण्यां पापघ्नीं श्रुतीसंमिताम्
प्राह पुत्र प्रसन्नास्मि वृणुष्व परमुत्तमम्
तथेश्वरे च सततं भक्तिरस्तु ममाम्विके
स चास्ते पूजयञ्शर्वं गणानामधिपो ऽभवत्