प्राह योत्स्ये कथं युद्धे संयमिष्ये कथं हयान्
ततो ऽहं घातये शत्रून् नान्यथेति कथञ्चन
विद्यते स्वयमेवाश्वांस्त्वं संयन्तुमिहार्हसि
क्षमातलं निपपातैव परिभ्रष्टस्रगम्बरः
पतमानं सहस्राक्षं दृष्ट्वा भूः समकम्पत
भार्याब्रवीत् प्रभो बालं बहिः कुरु यथासुखम्
सा चाह श्रूयतां नाथ दैवज्ञपरिभाषितम्
यद्बाह्यतो मुनिश्रेष्ठ तद् भवेद् द्विगुणं मुने
निराशङ्को बहिः शीघ्रं प्राक्षिपत् क्ष्मातले द्विजः
निवारितो गता वेला अर्द्धूहानिर्भविष्यति
ददर्श बालद्वितयं समरूपमवस्थितम्
प्राह तत्त्वं न विन्दामि यत् पृच्छामि वदस्व तत्
भाग्यानि चास्य यच्चोक्तं कर्मतत् कथयाधुना
सो ऽब्रवीद् वद मे ऽद्यैव नोचेन्नाश्नामि भोजनम्
कातरेणाद्य यत्पृष्टं भाव्यः कारुरयं कि
जगाम साह्यं शक्रस्य कर्तुं सौत्यविशारदः
ज्ञात्वेन्द्रस्यैव साहाय्ये तेजसा समवर्धयन्
प्रोवाचैह्येहि देवेश प्रियो यन्ता भवामि ते
संयन्तासि कथं चाश्वान् संशयः प्रतिभाति मे
गन्धर्वतेजसा युक्तं वाजियानवनिशारदम्
स चापि विप्रतनयो मातलिर्नामविश्रुतः
रश्मीन् शमीकतनयो मातलिः प्रगृहीतवान्
प्रविशन् ददृशे श्रीमान् पतितं कार्सुकं महत्
पाण्डुच्छायं सुरश्रेष्ठस्तं जग्राह समार्गणम्
नमस्कृत्य शरं चापे साधिज्ये विनियोजयत्
ब्रह्मेशथविष्णुनामाङ्काः सूदयन्तो ऽसुरान् रणे
सहस्राक्षो ऽतिपटुभिश्छादयामास नारद
महामात्रो धरां प्राप्तः सद्यः सीदञ्छरातुरः
हतप्रधानभूयिष्ठं बलं तदभवद् रिपोः
जम्भासुरश्चापि सुरेशमव्ययं प्रजगमतुर्गृह्य गदे सुघोरे