प्रादादिन्द्राय भगवान् रोचमानो दिवं गतः
प्रत्युद्ययौ तदा जम्भं हन्तुकामो ऽरिमर्दनः
क्रोधं चक्रे तदा जम्भ निजघान गजाधिपम्
निपपात यथा शैलः शक्रवज्रहतः पुरा
त्यक्त्वैव मन्दरगिरिं पपात वसुधातले
मा मा शक्र पतस्वाद्य भूतले तिष्ठ वासव
प्राह चैतान् कथं योत्स्ये अपत्रः शत्रुभिः सहः
युध्यस्व त्वं समारुह्यप्रेषयिष्याम यदा रथम्
वानरध्वजसंयुक्तं हरिभिर्हरिभिर्युतम्
शक्राय प्रेषयामासुर्विश्वावसुपुरोगमाः
प्राह योत्स्ये कथं युद्धे संयमिष्ये कथं हयान्
ततो ऽहं घातये शत्रून् नान्यथेति कथञ्चन
विद्यते स्वयमेवाश्वांस्त्वं संयन्तुमिहार्हसि
क्षमातलं निपपातैव परिभ्रष्टस्रगम्बरः
पतमानं सहस्राक्षं दृष्ट्वा भूः समकम्पत
भार्याब्रवीत् प्रभो बालं बहिः कुरु यथासुखम्
सा चाह श्रूयतां नाथ दैवज्ञपरिभाषितम्
यद्बाह्यतो मुनिश्रेष्ठ तद् भवेद् द्विगुणं मुने
निराशङ्को बहिः शीघ्रं प्राक्षिपत् क्ष्मातले द्विजः
निवारितो गता वेला अर्द्धूहानिर्भविष्यति
ददर्श बालद्वितयं समरूपमवस्थितम्
प्राह तत्त्वं न विन्दामि यत् पृच्छामि वदस्व तत्
भाग्यानि चास्य यच्चोक्तं कर्मतत् कथयाधुना
सो ऽब्रवीद् वद मे ऽद्यैव नोचेन्नाश्नामि भोजनम्
कातरेणाद्य यत्पृष्टं भाव्यः कारुरयं कि
जगाम साह्यं शक्रस्य कर्तुं सौत्यविशारदः
ज्ञात्वेन्द्रस्यैव साहाय्ये तेजसा समवर्धयन्
प्रोवाचैह्येहि देवेश प्रियो यन्ता भवामि ते
संयन्तासि कथं चाश्वान् संशयः प्रतिभाति मे
गन्धर्वतेजसा युक्तं वाजियानवनिशारदम्