अन्धके पुरायाते स्वबलं मुनिसत्तम
ततो ऽमरगणश्रेष्ठो विष्णुश्चक्रगदाधरः
शार्ङ्गचापच्युतैर्बाणैः संस्यूता दानवर्षभाः
गदया कांश्चिदवधीत् चक्रेणान्यान् जनार्दनः
हलेनाकृष्य चैवान्यान् मु सलेन व्यचूर्णयत्
स चादिपुरुषो धाता पुराणाः प्रपितामहः
संस्पृष्टा ब्रह्मतोयेन सर्वतीर्थमयेन हि
दानवास्तेन तोयेन संस्पृष्टाश्चाघहारिणा
दृष्ट्वा ब्रह्महरी युद्धे घातयन्तौ महासुरान्
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य बलो दानवसत्तमः
बलवान् दानवपतिरजेयो देवदानवै
वज्रं परिभ्राम्य बलस्य मूर्ध्नि चिक्षेप हे मूढ हतो ऽस्युदीर्य
बलो ऽद्रवद् देवपतिश्च भीतः पराङ्मुखो ऽभृत् समरान्महर्षे
तिष्ठस्व राजासि चराचरस्य न राजधर्मे गदितं पलायनम्
उपेत्याह श्रूयतां वाक्यमीश त्वं मे नाथो भूतभव्येश विष्णो
आयुधं देहि भगवान् त्वामहं शरणं गतः
प्रार्थयस्वायुधं वह्निं स ते दास्यत्यसंशयम्
शरणं पावकमगादिदं चोवाच नारद
एष चाहूयते जम्भस्तस्माद्देह्यायुधं मम
यत्त्वं दर्प परित्यज्य मामेव शरणं गतः
प्रादादिन्द्राय भगवान् रोचमानो दिवं गतः
प्रत्युद्ययौ तदा जम्भं हन्तुकामो ऽरिमर्दनः
क्रोधं चक्रे तदा जम्भ निजघान गजाधिपम्
निपपात यथा शैलः शक्रवज्रहतः पुरा
त्यक्त्वैव मन्दरगिरिं पपात वसुधातले
मा मा शक्र पतस्वाद्य भूतले तिष्ठ वासव
प्राह चैतान् कथं योत्स्ये अपत्रः शत्रुभिः सहः
युध्यस्व त्वं समारुह्यप्रेषयिष्याम यदा रथम्
वानरध्वजसंयुक्तं हरिभिर्हरिभिर्युतम्
शक्राय प्रेषयामासुर्विश्वावसुपुरोगमाः