तद्वदाम्यद्य यद्वाक्यं तच्छ्रुत्वा यत्क्षमं कुरु
समासते हि हृदये पद्माक्षी शैलनन्दिनी
तत्रैनां मोहयिष्यामि हररूपेण दानव
ततो गत्वाथ भुक्त्वा तां जेष्यामि प्रमथान् सुरान्
समजायत शैलादिरन्धकः शङ्करो ऽप्यभूत्
संप्राप्तौ मन्दरगिरिं प्रहारैः क्षतविग्रहौ
विवेश निर्विशङ्केन चित्तेनासुरसत्तमः
महेश्वरवपुश्छ्न्नं प्रहारैर्जर्जरच्छविम्
तं दृष्ट्वा मालिनीं प्राह सुयशां विजयां जयाम्
शत्रुभिर्दानववरैस्तदुत्तिष्ठस्व सत्वरम्
व्रणभङ्गं करिष्यामि स्वयमेव पिनाकिनः
इत्येवमुक्त्वा वचनं समत्थाय वरासनात्
शूलपाणेस्ततः स्थित्वा रूपं चिह्नानि यत्नतः
सा ज्ञात्वा दानवं रौद्रं मायाच्छादितविग्रह्म्
देव्याश्चिन्तितमाज्ञाय सुन्दं त्यक्त्वान्धको ऽसुरः
समाद्रवत दैतेयो येन मार्गेण सागमत्
तमापतन्तं दृष्ट्वैव गिरिजा प्राद्रवद् भयात्
तत्राप्यनुजगामासौ मदान्धो मुनिपुङ्गव
तद्भयादाविशद् गौरी श्वेतार्ककुसुमं शुचि
नष्टायामाथ पार्वत्यां भूयो हैरण्यलोचनिः
अन्धके पुरायाते स्वबलं मुनिसत्तम
ततो ऽमरगणश्रेष्ठो विष्णुश्चक्रगदाधरः
शार्ङ्गचापच्युतैर्बाणैः संस्यूता दानवर्षभाः
गदया कांश्चिदवधीत् चक्रेणान्यान् जनार्दनः
हलेनाकृष्य चैवान्यान् मु सलेन व्यचूर्णयत्
स चादिपुरुषो धाता पुराणाः प्रपितामहः
संस्पृष्टा ब्रह्मतोयेन सर्वतीर्थमयेन हि
दानवास्तेन तोयेन संस्पृष्टाश्चाघहारिणा
दृष्ट्वा ब्रह्महरी युद्धे घातयन्तौ महासुरान्
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य बलो दानवसत्तमः