अयुध्यन्त महात्मानो भूय एवातिकोपिताः
पराजीयन्त संग्रामे भूयो भूयस्त्वहर्निशम्
काले ऽभ्युपासत तदा सो ऽष्टादशभुजो ऽव्ययः
कृतार्थो भक्तिमान् मूर्ध्ना पुष्पाञ्जलिमुपाक्षिपत्
हिरण्यगर्भेत्यादित्यमुपतस्थे जजाप ह
ननर्त भावगम्भीरं दोर्दण्डं भ्रामयन् बलात्
नृत्यन्ते भावसंयुक्ता हरस्यानुविलासिनः
युद्धाय दानवैः सर्वैस्त्रिनेत्रभुजपालितैः
दानवा निर्जिताः सर्वे बलिभिर्भयवर्जितैः
अन्धकः सुन्दमाहूय इदं वचनमब्रीत्
तद्वदाम्यद्य यद्वाक्यं तच्छ्रुत्वा यत्क्षमं कुरु
समासते हि हृदये पद्माक्षी शैलनन्दिनी
तत्रैनां मोहयिष्यामि हररूपेण दानव
ततो गत्वाथ भुक्त्वा तां जेष्यामि प्रमथान् सुरान्
समजायत शैलादिरन्धकः शङ्करो ऽप्यभूत्
संप्राप्तौ मन्दरगिरिं प्रहारैः क्षतविग्रहौ
विवेश निर्विशङ्केन चित्तेनासुरसत्तमः
महेश्वरवपुश्छ्न्नं प्रहारैर्जर्जरच्छविम्
तं दृष्ट्वा मालिनीं प्राह सुयशां विजयां जयाम्
शत्रुभिर्दानववरैस्तदुत्तिष्ठस्व सत्वरम्
व्रणभङ्गं करिष्यामि स्वयमेव पिनाकिनः
इत्येवमुक्त्वा वचनं समत्थाय वरासनात्
शूलपाणेस्ततः स्थित्वा रूपं चिह्नानि यत्नतः
सा ज्ञात्वा दानवं रौद्रं मायाच्छादितविग्रह्म्
देव्याश्चिन्तितमाज्ञाय सुन्दं त्यक्त्वान्धको ऽसुरः
समाद्रवत दैतेयो येन मार्गेण सागमत्
तमापतन्तं दृष्ट्वैव गिरिजा प्राद्रवद् भयात्
तत्राप्यनुजगामासौ मदान्धो मुनिपुङ्गव
तद्भयादाविशद् गौरी श्वेतार्ककुसुमं शुचि
नष्टायामाथ पार्वत्यां भूयो हैरण्यलोचनिः