स मोक्षार्थे ऽकरोद् यत्नं न शशाक च नारद
प्रगृह्य तूर्ण मुशलं महात्मा राहुं दुरात्मानमसौ जघान
घटोदरो वै गदया जघान खड्गेन रक्षो ऽधिपतिः सुकेशी
संत्यक्तमात्रो ऽथ परश्वधेन तुहुण्मूर्द्धानमथो बिभेद
पञ्चैककालानलसन्निकाशा विशान्ति सेनां दनुपुङ्गवानाम्
गदां समाविध्य जघान मूर्ध्नि विनायकं कुम्भतटे करे च
कुम्भध्वजं चूर्णितसंधिबन्धं घटोदरं चोरुविभिन्नसंधिम्
समभ्यधावत् त्वरितो निहन्तुं गणेश्वरान् स्कन्दविशाखमुख्यान्
शैलादिमामन्त्र्य वचो बभाषे गच्छस्व दैत्यान् जहि वीर युद्ध
बलिं सम्भ्येत्य जघान मूर्ध्नि संमोहितः सो ऽवनिमाससाद
संभ्रामयंस्तूर्णतरं स वेगात् ससर्ज नन्दिं प्रति जातकोपः
जघान तेनैव कुजम्भमाहवे स प्राणहीनो निपपात भूमौ
ते वध्यमाना गणनायकेन दुर्योधनं वै शरणं प्रपन्नाः
प्रासं समाविध्य तडित्प्रकाशं नन्दिं प्रचिक्षेप हतो ऽसि वै ब्रुवन्
तत्प्रासमालक्ष्य तदा निकृत्तं संवर्त्त्य मुष्टिं गणमाससाद
हतो ऽथ भूमौ निपपात वेगाद् दैत्याश्च भीता विगता दिशो दश
प्रगृह्य बाणासनमुग्रवेगं बिभेद बाणैर्यमदण्डकल्पैः
ते छाद्यमानासुरबामजालैर्विनायकाद्या बलिनो ऽपि समन्तान्
तूर्णं सभभ्येत्य रिपुं समीक्ष्य प्रगृह्य शक्त्या हृदये विभेद
ममार चारिपृतना जाता भूयः पराङ्मुखी
पुरतो नन्दिनं कृत्वा जिघांसन्ति स्म दानवान्
भूयो निवृत्ता बलिनः कार्त्तस्वरपुरोगमाः
नन्दिषेणो व्याघ्रमुखो निवृत्तश्चापि वेगवान्
कार्त्तस्वरो निववृते गदामादाय नारद
तं पट्टिशं भ्राम्य जघान मूर्ध्नि कार्तस्वरं विस्वरमुन्नदन्तम्
बबन्ध वीरः सह पट्टिशेन गणेश्वरं चाप्यथ नन्दिषेणम्
विशाखः कपितो ऽभ्येत्य शक्तिपाणिरवस्थितः
संयोधयामास बली विशाखं कुक्कुटध्वजम्
शाखश्च नैगमेयश्च तूर्णमाद्रवतां रिपुम्
शाखश्च नैगमेयश्च तूर्णमाद्रवतां रिपुम्