गजेन्द्रमशकाभ्यां च रुक्मपाषाणयोरिव
तावदेवान्तरं चास्ति भवतो वा हरस्य च
शृणुष्व वाक्यं देवर्षेरसितस्य महात्मनः
स्वदारतुष्टः परदारवर्जो नतस्य लोके भयमस्ति किञ्चित्
परार्थदारेष्सुरवर्णसंगमी सुखं न विन्देत परत्र चेह
धर्मान्वितो ऽभून्मनुरर्कपुत्रः स्वदारसंतुष्टमनास्त्वगस्त्यः
तेजोन्विताः शापवरक्षमाश्च जाताश्च सर्वे सुरसिद्धपूज्याः
परोपतापी नमुचिर्दुरात्मा पराबलेप्सुर्नहुषश्च राजा
अवर्णसंगी यदुस्त्तमौजा एते विनष्टास्त्वनयात् पुरा हि
धर्महीना नरा यान्ति रौरवं नरकं महत्
पतनाय तथाधर्म इह लोके परत्र च
सर्वेषामपि वर्णानामेष धर्मो ध्रुवो ऽन्धक
स याति नरकं घोरं रौरवं बहुलाः समाः
प्राह धर्मव्यवस्थानं खगेन्द्रायारुणाय हि
नयन्ति निकृतिप्रज्ञं परदाराः पराभवम्
भवान् धर्मपरस्त्वेको नाहं धर्म समाचरे
गच्छ शम्बर शैलेन्द्रं मन्दरं वद शङ्करम्
परिभुञ्जसि केनाद्य तव दत्तो वदस्व माम
तत् किमर्थं निवससे मामनादृत्य मन्दरे
येयं हि भवतः पत्नी सा मे शीघ्रं प्रदीयताम्
जगाम तत्र यत्रास्ते सह देव्या पिनाकधृक्
तमुत्तरं हरः प्राह शृण्वत्या गिरिकन्यया
तन्न शक्नोम्यहं त्यक्तुं विनाज्ञां वृक्षवैरिणः
तदेषा यातु स्वं कामं नाहं वारयितुं क्षमः
ब्रूहि गत्वान्धकं वीर मम वाक्यं विपश्चितम्
प्रामद्यूतं परिस्तीर्य यो जेष्यति स लप्स्यते
समागम्याब्रवीद् वाक्यं शर्वगौर्योश्च भाषितम्
समाहूयाब्रवीद् वाक्यं दुर्योधनमिदं वचः
ताडयस्व सुविश्रब्धं दुःशीलामिव योषितम्
ताडयामास वेगेन यथाप्राणेन भूयसा