अस्मिस्तीर्थे भवद्भिस्तु सप्तगोदावरे सदा
बाढमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा दिवं क्रमात्
भार्याश्चादाय राजानः स्वं स्वं नगरमागताः
तन्मां कमलपत्राक्षि भजस्व ललनोत्तमे
स्तुवन्मृगाक्षीं मृदुना क्रमेण सा चापि वाक्यं नृपतिं बभाषे
रक्षन्ती भवतः शापादात्मानं च मही पते
कामोपहतचित्तात्मा व्यध्वंसयत मन्दधीः
निश्चक्रामाश्रमात् तस्माद् गतश्च नगरं निजम्
आश्रमादथ निरगत्य बहिस्तस्थावधोसुखी
महाग्रहोपतप्तेव रोहिणी शशिनः प्रिया
पातालादागमच्छुक्रः खमाश्रमपदं मुनिः
मेघलेखामिवाकाशे संध्यारागेण रञ्जिताम्
कः क्रीडति सरोषेण सममाशीविषेण हि
यस्त्वां सुद्धसमाचारां विध्वंसयति पापकृत्
रुदन्ती व्रीडयोपेता मन्दं मन्दमुवाच ह
बलादनाथा रुदती नीताहं वचनीयताम्
उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत्
गौरवं च तिरस्कृत्य च्युतधर्मारजा कृता
सप्तरात्रान्तराद् भस्म ग्राववृष्ट्या भविष्यति
त्वं पापमोक्षार्थमिहैव पुत्रि तिष्ठस्व कल्याणि तपश्चरन्ती
जगाम शिष्यसहितः पातालं दानवालयम्
महता ग्राववरषेण सप्तरात्रान्तरे तदा
आलयं राक्षसानां तु कृतं देवेन शंभुना
भस्मभूतान् प्राकृतांस्तु महान्तं च पराभवम्
प्राकृतापि दहेन्नारी किमुताहोद्रिनन्दिनी
द्रष्टुमप्यमितौजस्कः किमु योधयितुं रणे
वाक्यमाह महातेजाः प्रह्लादं चान्धकासुरः
एकाकी धर्मरहितो भस्मारुणितविग्रहः
स कथं वृषपत्राक्षाद् बिभेति स्त्रीमुखेक्षकात्
न सम्यगुक्तं भवता विरुद्धं धर्मतोर्ऽथतः