सप्तगोदावरे तीर्थे पातालमगमत् कपिः
पातालादभिनिष्क्रम्य महीं पर्यचरज्जवी
समुत्पत्यानयच्छीघ्रं सप्तगोदावरं जलम्
ददृशे नन्दयन्ती च स्थितां देववतीमपि
ते चापि नृपतिश्रेष्ठस्तं संपूज्य तपोधनम्
तेषूपविष्टेषु तदा वानरोपनिमन्त्रिताः
तानागतान् समीक्ष्यैव पुत्र्यस्ताः पृथुलोचनाः
नन्दयन्त्यादिका दृष्ट्वा सपितृका वरानना
अथ तामाह स मुनिः सत्यं सत्यध्वजो वचः
सा तद्वचनमाकर्ण्य व्रीडोपहतचेतना
दुष्पुत्र्यां मयिजातायं तस्मात् त्यक्षे कलेवरम्
परित्रायस्व मां ब्रह्मन् पापोपहतचेतनाम्
अथोवाच मुनिस्तन्वीं मा विषादं कृथाधुना
भविष्यति पिता तुभ्यं भुययो ऽप्यमरवर्द्धकिः
इत्येवमुक्ते वचने मुनिना भावितात्मना
पुत्रि त्यजस्व शोकं त्वं मासौर्दशभिरात्मजः
इत्येवमुक्ता संहृष्टा बभौ चित्राङ्गदा तदा
सर्वास्ता अपि तावन्तं कालं सुतनुकन्यकाः
ततो दशसु मासेषु समतीतेष्वथाप्सराः
जाते ऽपत्ये कपित्वाच्च विश्वकर्माप्यमुच्यत
ततः प्रीतेन मनसा सस्मार सुरवर्द्धकिः
त्वष्ट्राथ संस्मृतः शक्रो मरुद्गणवृतस्तदा
समायातेषु देवेषु गन्धर्वेष्वप्सरस्सु च
जाबालेर्दीयतां ब्रह्मन् सुताकन्दरमालिनः
नन्दयन्तीं च शकुनिः परिणेतुं स्वरूपवान्
बाढमित्यब्रवीद्धृष्टो मुनिर्मनुसुतं नृपम्
ऋत्विजो ऽभूद् गालवस्तु हुत्वा हव्यं विधनतः
आदौ जाबालिनः पाणिर्गृहीतो दैत्यकन्यया
ततः शकुनिना पाणिर्गृहीतो यक्षकन्यया
एवं क्रमाद् विवाहस्तु निर्वृत्तस्तनुमध्यमे