इत्येवमुक्ताः संहृष्टः स तदा कपिकुञ्जरः
ततस्तु सर्वे क्रमाशः स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः
तामन्वेव महावेगः स कपिः प्लवतां वरः
सापि तं बलिनां श्रेष्ठं दृष्ट्वैव कपिकुञ्जरम्
ततो ऽनु पर्वतश्रेष्ठे ख्याते कोलाहले कपिः
एवं रमन्तौ सुचिरं संप्राप्तौ विन्ध्यपर्वतम्
मघ्याह्नमये प्रीताः सप्तगोदावरं जलम्
तेषां सारथयश्चाश्वान् स्नात्वा पीतोदकाप्लुतान्
शाढ्वलाढ्येषु देशेषु मुहुर्त्तादेव वाजिनः
तुरङ्गखुरनिर्घोषं श्रुत्वा ता योषितां वराः
आरुह्य बलभीं तास्तु समुदैक्षन्त सर्वशः
सुरथं हसती प्राह संरोहत्पुलका सखीम्
स एव नूनं नरदेवसूनुर्वृतो मया पूर्वतरं पतिर्यः
स एष नूनं तपतां वरिष्ठो ऋतध्वजो नात्र विचारमस्ति
एषो ऽपरो ऽस्यैव सुतो जावालिर्नात्र संशयः
समासताग्रतः शंभोर्गायन्त्यो गीतिकां शुभाम्
द्रष्टुं त्रैलोक्यकर्तारं त्र्यम्बकं हाटकेश्वरम्
स्थितास्तु पुरतस्तस्य गायन्त्यो गेयमुत्तमम्
दृष्ट्वा हृषितचित्तस्तु संरोहत्पुलको बभौ
प्रत्यभिज्ञाय योगात्मा बभौ मुदितमानसः
संपूजयन्तस्त्र्यक्षं ते स्तुवन्तः संस्थिताः क्रमात्
समं ताभिः कृसाङ्गीभिरभ्युत्थायाभ्यवादयत्
समं नृपतिभिर्हृष्टः संविवेश यथासुखम्
स्नात्वा गोदावरीतीर्थे दिदृक्षुर्हाटकेश्वरम्
सापि तां मातरं दृष्ट्वा हृष्टाभूद्वरवर्णिनी
स्नेहात् सवाष्पनयनां मुहुस्तां परिजिघ्रवीत्
गच्छनेतुं गुह्यकं त्वमञ्जनाद्रौ महाञ्जनम्
स्वर्गाद् गन्धर्वराजानं पर्जन्यं शीघ्रमानय
गालवं वानरश्रेष्ठ इहानेतुं त्वमर्हसि
गत्वाञ्जनं समामन्त्र्य जगामामरपर्वतम्