द्वितये तापसाभ्यां च रथैः परमवेगिभिः
घृताच्यपि नदीं स्नातं सुपण्यमाजगाम ह
दृष्ट्वैव पितरं पार्थिवं च महाबलम्
पूर्वं जटास्वेव बलाद्योन बद्धो ऽस्मि पादपे
सशरं धनुरादाय इदं वचनमब्रवीत्
यावदेनं निहन्म्यद्य शरेणैकेन वानरम्
महर्षिः शकुनिं प्राह देतुयुक्तं वचो महत्
वधबन्धौ पूर्वकर्मवश्यौ नृपतिनन्दन
एह्येहि वानरास्माकं साहाय्यं कर्तुमर्हसि
ममाज्ञा दीयतां ब्रह्मन् शाधि किं करवाण्यहम्
मम पुत्रस्त्वयोद्बद्धो जटासु वटपादपे
तदनेन नरेन्द्रेण त्रिधा कृत्वा तु शाखिनः
दशवर्षशतान्यस्य शाखां वै वहतो ऽगमन्
स ऋषेर्वाक्यमाकर्ण्य कपिर्जाबालिनो जटाः
ततः प्रीतो मुनिश्रेष्ठो वरदोभूदृतध्जः
ऋतध्वजवचः श्रुत्वा इमं वरमयाचत
ब्रह्मन् भवान्वरं मह्यं यदि दातुमिहेच्छति
चित्राङ्गदायाः पितरं मां त्वष्टारं तपोधन
सुबहूनि च पापानि मया यानि कृतानि हि
ततो ऋथध्वजः प्राह शापस्यान्तो भविष्यति
इत्येवमुक्ताः संहृष्टः स तदा कपिकुञ्जरः
ततस्तु सर्वे क्रमाशः स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः
तामन्वेव महावेगः स कपिः प्लवतां वरः
सापि तं बलिनां श्रेष्ठं दृष्ट्वैव कपिकुञ्जरम्
ततो ऽनु पर्वतश्रेष्ठे ख्याते कोलाहले कपिः
एवं रमन्तौ सुचिरं संप्राप्तौ विन्ध्यपर्वतम्
मघ्याह्नमये प्रीताः सप्तगोदावरं जलम्
तेषां सारथयश्चाश्वान् स्नात्वा पीतोदकाप्लुतान्
शाढ्वलाढ्येषु देशेषु मुहुर्त्तादेव वाजिनः
तुरङ्गखुरनिर्घोषं श्रुत्वा ता योषितां वराः