रागान्धो नापि च भयं विजानाति सुबालिशः
नोत्तत्तार निमग्नो ऽपि तस्थौ स विजितेन्द्रियः
ऋषयः पार्थिवाश्चान्ये नाना जानपदस्तदा
चित्राङ्गदा सुचार्वङ्गी वीक्षन्ती तनुमध्यमे
संस्थिते निर्जने तीर्थे गालवो ऽन्तर्जले तथा
पर्जन्यतनया साध्वी घृताचीर्गर्भसंभवा
ददर्श कन्यात्रितयमुभयोस्तटयोः स्थितम्
कासि केन च कार्येण निर्जने स्थितवत्यसि
चित्राङ्गदेति सुश्रेणि विख्यातां विश्वकर्मणः
नैमिषे काञ्चनाक्षीं तु विख्यातां धर्ममातरम्
सुरथेन स कामार्तो मामेव शरणं गतः
ततः शप्तास्मि तातेन वियुक्तास्मि च भूभुजा
श्रीकण्ठमगमं द्रष्टुं ततो गोदावरं जलम्
न चापि दृष्टः सुरथः स मनोह्लादनः पतिः
समागता हि तच्छंस मम सत्येन भामिनि
यता यात्राफले वृत्ते समायातास्मि पुष्करम्
रममाणा वनेद्देशे दृष्टास्मि कपना सखि
आनीतास्यश्रमात् केन भूपृष्ठान्मेरुपर्वतम्
नाम्ना वेदवतीत्येवं मेरोरपि कृताश्रया
समारूढास्मि सहसा बन्दुजीवं नगोत्तमम्
सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला
ददृशुः सर्वभूतानि स्तावराणि चराणि च
ऊचुश्च सिद्धगन्धर्वाः कष्टं सेयं महात्मनः
मनोः पुत्रस्य वीरस्य सहस्रक्रतुयाजिनः
न च जाने स केनापि वृक्षश्छिन्नः सहस्रधा
समानीतास्मयहमिमं त्वं दृष्टा चाद्य सुन्दरि
कन्यके अनुपश्ये हि पुण्करस्योत्तरे तटे
जगाम कन्यके द्रष्टुं प्रष्टुं कार्यसमुत्सुका
याथातथ्यं तयोस्ताभ्यां स्वमात्मानं निवेदितम्