कार्तिकी पुण्यदा भाविमासान्ते पुष्करेषु हि
न त्वया स्म विना ब्रह्मन्निह चस्थातुं हि शक्नुवः
गते ते ऋषिणा सार्द्धू पुष्करारण्यमादरात्
पार्थिवा जानपद्याश्च मुक्त्वैकं तमृतध्वजम्
राजानश्च महाभागा नाभागेक्ष्वाकुसंयुताः
स्नातुं स पुष्करे तीर्थे मध्यमे धनुषाकृतौ
बह्वीभिर्मत्स्यकन्याभिः प्रीयमाणं पुनः पुनः
जनापवादं घोरं हि न शक्तः सोढुमुल्बणम्
तापसं कन्यकाभ्यां वै विचरन्तं यथेच्छया
जनापवादात् तत्किं त्वं बिभेषु जलमध्यगः
रागान्धो नापि च भयं विजानाति सुबालिशः
नोत्तत्तार निमग्नो ऽपि तस्थौ स विजितेन्द्रियः
ऋषयः पार्थिवाश्चान्ये नाना जानपदस्तदा
चित्राङ्गदा सुचार्वङ्गी वीक्षन्ती तनुमध्यमे
संस्थिते निर्जने तीर्थे गालवो ऽन्तर्जले तथा
पर्जन्यतनया साध्वी घृताचीर्गर्भसंभवा
ददर्श कन्यात्रितयमुभयोस्तटयोः स्थितम्
कासि केन च कार्येण निर्जने स्थितवत्यसि
चित्राङ्गदेति सुश्रेणि विख्यातां विश्वकर्मणः
नैमिषे काञ्चनाक्षीं तु विख्यातां धर्ममातरम्
सुरथेन स कामार्तो मामेव शरणं गतः
ततः शप्तास्मि तातेन वियुक्तास्मि च भूभुजा
श्रीकण्ठमगमं द्रष्टुं ततो गोदावरं जलम्
न चापि दृष्टः सुरथः स मनोह्लादनः पतिः
समागता हि तच्छंस मम सत्येन भामिनि
यता यात्राफले वृत्ते समायातास्मि पुष्करम्
रममाणा वनेद्देशे दृष्टास्मि कपना सखि
आनीतास्यश्रमात् केन भूपृष्ठान्मेरुपर्वतम्
नाम्ना वेदवतीत्येवं मेरोरपि कृताश्रया
समारूढास्मि सहसा बन्दुजीवं नगोत्तमम्