शिवा चाशिवनिर्घोषा ततो भूयो ऽब्रवीनमुनिः
ततो जगाम स ऋषिरेवमुक्त्वा वचो ऽद्भुतम्
तीर्थं ततो हिरण्वत्यास्तीरात् कपिरथोत्पतत्
तयास्मि देशमानीता इमं मानुषवर्जितम्
प्राह सुन्दरि गच्छस्व श्रीकण्ठं यमुनातटे
तस्मै निवेदयात्मानं तत्र श्रेयो ऽधिलप्स्यसे
परित्राणार्थमगमद्धिमाद्रेर्यमुनां नदीम्
संप्राप्ता शङ्करस्थानं यत्रागच्छति तापसः
प्रतिवन्द्य ततो ऽपश्यक्षरांस्तान्महामुने
तज्जाबाल्युदितं श्लोकमलिखच्चान्यमात्मनः
सा चावस्थामिमां प्राप्ता कश्चिन्मां त्रातुमीश्वरः
ददृसे चाश्रमवरं मत्तकोकिलनादितम्
इत्येवं चिन्तयन्ती सा संप्रविष्टा महाश्रमम्
संशुष्कास्यां चलन्नेत्रां परिम्लानामिवाब्जिनीम्
केयमित्येव संचिन्त्य समुत्थाय स्थिताभवत्
पप्रच्छतुस्तथान्यो ऽयं कथयामासतुस्तदा
समासीने कथाभिस्ते नानारूपाभिरादरात्
स तत्त्वज्ञो मुनिश्रेष्ठो अक्षराण्यवलोकयन्
मुहूर्तं ध्यानमास्थाय व्यजानाच्च तपोनिधिः
अयोध्यामगमत् क्षिप्रं द्रष्टुमिक्ष्वाकुमीश्वरम्
श्रूयतां नरसार्दूल विज्ञप्तिर्मम पार्थिव
उद्ब्द्धः कपिना राजन् विषयानते तवैव हि
शकुनिर्नाम राजेन्द्र स ह्यस्त्रविधिपारगः
आदिदेश प्रियं पुत्रं शकुनिं तापसान्वये
संप्राप्तो बन्धनोद्देशं समं हि परमर्षिणा
ददर्श वृक्षशिखरे उद्बद्धमृषिपुत्रकम्
दृष्ट्वा स मुनिपुत्रं तं स्वजटासंयतं वटे
लाघवादृषिपुत्रं तं रक्षंश्चिच्छेदमार्गणैः
पञ्चवर्षशते काले गते शक्तस्तदा शरैः
प्राप्तं स्वपितरं दृष्ट्वा जाबालिः संयतो ऽपि सन्