लप्स्यसे भूमिशय्याढ्यं कदन्नाशनभोजनम्
विचरामि महीपृष्ठं गच्छन् स्नातुं हिरण्वतीम्
इमां देववतीं गृह्यं मूढ न्यस्तां महाश्रमे
वटाग्रे ऽस्मिन्नुद्ब्बन्ध जटाभिरपि सुन्दरि
लतापाशैर्महायन्त्रमधस्ताद् दुष्टबुद्धिना
दिशां मुकेषु सर्वेषु कृतं यन्त्रं लतामयम्
यथेच्छया मया दृष्टमेतत् ते गदितं शुभे
समायाता सुचार्वङ्गी केन सार्थेन मां वद
नन्दयन्तीति मे नाम प्रम्लोचागर्भसंभवा
इयं नरेन्द्रमहिषी भविष्यति न संशयः
शिवा चाशिवनिर्घोषा ततो भूयो ऽब्रवीनमुनिः
ततो जगाम स ऋषिरेवमुक्त्वा वचो ऽद्भुतम्
तीर्थं ततो हिरण्वत्यास्तीरात् कपिरथोत्पतत्
तयास्मि देशमानीता इमं मानुषवर्जितम्
प्राह सुन्दरि गच्छस्व श्रीकण्ठं यमुनातटे
तस्मै निवेदयात्मानं तत्र श्रेयो ऽधिलप्स्यसे
परित्राणार्थमगमद्धिमाद्रेर्यमुनां नदीम्
संप्राप्ता शङ्करस्थानं यत्रागच्छति तापसः
प्रतिवन्द्य ततो ऽपश्यक्षरांस्तान्महामुने
तज्जाबाल्युदितं श्लोकमलिखच्चान्यमात्मनः
सा चावस्थामिमां प्राप्ता कश्चिन्मां त्रातुमीश्वरः
ददृसे चाश्रमवरं मत्तकोकिलनादितम्
इत्येवं चिन्तयन्ती सा संप्रविष्टा महाश्रमम्
संशुष्कास्यां चलन्नेत्रां परिम्लानामिवाब्जिनीम्
केयमित्येव संचिन्त्य समुत्थाय स्थिताभवत्
पप्रच्छतुस्तथान्यो ऽयं कथयामासतुस्तदा
समासीने कथाभिस्ते नानारूपाभिरादरात्
स तत्त्वज्ञो मुनिश्रेष्ठो अक्षराण्यवलोकयन्
मुहूर्तं ध्यानमास्थाय व्यजानाच्च तपोनिधिः
अयोध्यामगमत् क्षिप्रं द्रष्टुमिक्ष्वाकुमीश्वरम्