बहून् गणान् वै मम तप्यतस्तपः संवत्सरान् कायविशोषणार्थम्
तेनाद्य तुष्टो ऽस्मि भृशं द्विजेन्द्र येनास्मि नृत्यामि सुभावितात्मा
संताडनादेव न च प्रहर्षो ममास्ति नृनं हि भवान् प्रमत्तः
नृत्यं परित्यज्य सुविस्मितो ऽथ ववन्द पादौ विनयावनम्रः
इदं च तीर्थं प्रवरं पृथिव्यां पृथूदकस्यास्तु समं फलेन
सदास्तु धर्मस्य निधानमग्र्यं सारस्वतं पापमलापहारि
मनोहरा चौघवती विशाला च सरस्वती
सोमपालफलं सर्वाः प्रयच्छन्ति सुपुण्यदाः
गमिष्यति महापुण्यं ब्रह्मलोकं सुदुर्गमम्
मूर्त्ति स्थाप्य कुरुक्षेत्रे ब्रह्मलोकमगाद् वशी
अथागान्मन्दरं शंभुर्निजमावसथं शुचिः
शून्ये ऽभ्यगाद् दृष्टमतिर्हि देव्या संयोधितो येन हि कारणेन
शङ्करो मन्दरस्थो ऽपि यच्चाकार तदुच्यताम्
संत्पतविग्रहः सर्वान् दानवानिदमब्रवीत्
यस्तामद्रिसुतां शीघ्नं ममान्ति कमुपानयेत्
मेघगम्भीरनिर्घोषं प्रहलादो वाक्यमब्रवीत्
पिता त्रिनयनो देवः श्रूयतामत्र कारणम्
आराधितो महादेवः पुत्रार्थाय पुरा किल
पुत्रकः पुत्रकामास्य प्रोक्त्वेत्यं वचनं विभो
पिहितं योगसंस्थस्य ततो ऽन्धमभवत्तमः
तदितं गृह्यतां दैत्य तवोपयिकमात्मजम्
त्रैलोक्यजननीं चापि अभीवाञ्छिष्यते ऽधमः
तदास्य स्वयमेवाहं करिष्ये कायशोधनम्
त्वत्पितापि समभ्यागात् त्वामादाय रसातलम्
सर्वस्यापीह जगतो गुरुः शंभुः पिता ध्रुवम्
नेदृशे पापसंकल्पे मतिं कुर्याद् भवद्विधः
अजेयस्तस्य भार्येयं न त्वमर्हे ऽमरार्दन
अजित्वा सगणं रुद्रं स च कामो ऽद्य दुर्लभः
मेरुमुत्पाटयेद् वापि स जयेच्छूलपाणिनम्
न च शक्यो हरो जेतुं सत्यं सत्यं मयोदितम्