पत्रकं फाल्गुनं प्रोक्तं तदेकादशमुत्तमम्
इदं द्वादशमं प्रोक्तं पत्रं वै केशवस्य हि
त्रिव्यूहमेकमूर्तिश्च तथोक्तः परमेश्वरः
यस्मिन् ज्ञाते मुनिश्रेष्ठ न भूयो मरणं भवेत्
चतुर्बाहुमुदाराङ्गं श्रीवत्सधरमव्ययम्
सहस्रवदनः श्रीमान् प्रजाप्रलयकारकः
द्विभुजो धारयन् मालं सृष्टिकृच्चादिपूरुषः
अतो मरीचिप्रमुखास्तथान्ये ऽपि सहस्रशः
चुतुर्भुजं तं स मुरुर्दुरात्मा कृतान्तवाक्यात् पुनराससाद
स प्राह योद्धुं सह वै त्वयाद्य तं प्राह भूयः सुरशत्रुहन्ता
कथं क्व कस्येति मुहुस्तथोक्त्वा निपातयामास विपन्नबुद्धिः
चिच्छेद देवास्तु गतव्यथाभवन् देवं प्रसंसन्ति च पद्मनाभम्
अतः प्रसिद्धिं समुपाजगाम मुरारिरित्येव विभुर्नृसिंहः
ऊचुर्देवं नमस्कृत्य जगत्संक्षुब्धिकारणम्
स तव्त्स्यति महाज्ञानी जगत्क्षुब्धं चरचरम्
न तत्र देवं न वृषं न देवीं न च नन्दिनम्
तान् मूढदृष्टीन् संप्रोक्ष्य देवान् विष्णुर्महाद्युतिः
तमूचुर्नैव देवेशं पश्यामो गिरिजापतिम्
तानुवाच जगन्मूर्तिर्यूयं देवस्य सागसः
तेन ज्ञानविवेको वै हृतो देवेवन शूलिना
तस्मात् कायविशुद्ध्यर्थं देवदृष्ट्यर्थमादरात्
क्षीरस्नाने प्रयुञ्जीत सार्द्ध कुम्भशतं सुराः
पञ्चगव्यस्य शुद्धस्य कुम्भाः षोडश कीर्तिताः
ततो रोचनया देवमष्टोत्तरशतेन हि
बिल्वपत्रैः सकमलैः धत्तूरसुरचन्दनैः
अगुरुं सह कालेयं चन्दनेनापि धूपयेत्
एवं कृते तु देवेशं पश्यध्वं नेतरेण च
यस्मिश्चिर्णे कायशुद्धिर्भवते सार्वकालिकी
त्र्यहमुष्णं पिबेत्सर्पिर्वायुभक्षो दिनत्रयम्
षट्पलं सर्पिषः प्रोक्तं दिवसे दिवसे पिबेत्