तज्जालस्तनयो ज्ञेयो लोके पौनर्भवो मुने
स स्वयन्दत्त इत्युस्तथान्यः कारणान्तरैः
ऊढायां वाप्यनूढायां स पारशव उच्यते
स्वमात्मानं गच्छ शीघ्रं पितरौ समुपाह्वय
तावाजग्मतुरीशानं द्रष्टुं वै दम्पती मुने
उपविष्टौ सुखासीनौ साध्यो वचनमब्रवीत्
स चोक्तवान् मां पुत्रार्थे तस्मात् त्वं दातुमर्हसि
उक्तवन्तौ प्रभो ऽयं हि आवयोस्तनयस्तव
इत्युक्त्वा जग्मतुर्सूर्ण येनैवाब्यागतौ यथा
सनत्कुमारं प्रोवाच योगं द्वादशपत्रकम्
मासो वैशाखनामा च प्रथमं पत्रकं स्मृतम्
ज्येष्ठमासाश्च तत्पत्रं द्वितीयं परिकीर्तितम्
मासो आषाढनामा च तृतीयं पत्रकं स्मृतम्
मासः श्रावण इत्युक्तश्चतुर्थं पत्रकं स्मृतम्
मासो भाद्रस्तथा प्रोक्तः पञ्चमं पत्रकं स्मृतम्
मासश्चाश्वयुजो नाम ष्ष्ठं तत् पत्रकं स्मृतम्
मासश्च कार्तिको नाम सप्तमं पत्रकं स्मृतम्
मासो मार्गशिरो नाम त्वष्टमं पत्रकं स्मृतम्
पौषति गदितो मासो नवमं परिकीर्तितम्
माघो निगदितो मासः पत्रकं दशमं स्मृतम्
पत्रकं फाल्गुनं प्रोक्तं तदेकादशमुत्तमम्
इदं द्वादशमं प्रोक्तं पत्रं वै केशवस्य हि
त्रिव्यूहमेकमूर्तिश्च तथोक्तः परमेश्वरः
यस्मिन् ज्ञाते मुनिश्रेष्ठ न भूयो मरणं भवेत्
चतुर्बाहुमुदाराङ्गं श्रीवत्सधरमव्ययम्
सहस्रवदनः श्रीमान् प्रजाप्रलयकारकः
द्विभुजो धारयन् मालं सृष्टिकृच्चादिपूरुषः
अतो मरीचिप्रमुखास्तथान्ये ऽपि सहस्रशः
चुतुर्भुजं तं स मुरुर्दुरात्मा कृतान्तवाक्यात् पुनराससाद
स प्राह योद्धुं सह वै त्वयाद्य तं प्राह भूयः सुरशत्रुहन्ता