स च वव्रे वरं दैत्यो वरमेनं पितामहात्
स स मद्धस्तसंस्पृष्टस्त्वमरो ऽपि मरत्वतः
ततो ऽभ्यागान्महातेजा मुरः सुरगिरिं बली
न कश्चिद् युयुधे तेन समं दैत्येन नारद
न चास्य सह योद्धुं वै मतिं चक्रे पुरन्दरः
प्रविशन्तं न तं कश्चिन्निवारयितुमुत्सहेत्
देहि युद्धं सहस्राक्ष नो चेत् स्वर्गं परित्यज
स्वर्गराज्यं परित्यज्य भूचरः समजायत
सकलत्रो महातेजाः सह देवैः सुतेन च
मुरुश्चापि महाभोगान् बुभुजे स्वर्गसंस्थितः
मुरमासाद्य मोदन्ते स्वर्गे सुकुतिनो यथा
एकाकी कुञ्जरारूढं सरयूं निम्नगां प्रति
ददृशो रघुनामानं दीक्षितं यज्ञकर्मणि
नो चेन्निवर्ततां यज्ञो नेष्टव्या देवतास्त्वया
प्रोवाच बुद्धिमान् ब्रह्मन् वसिष्ठस्तपतां वरः
प्रहर्तुमिच्छसि यदि तं निवारय चान्तकम्
तस्मिञ्जिते हि विजितं सर्वं मन्यस्व भूतलम्
जगाम धर्मराजानं विजेतुं दण्डपाणिनम्
स समारुह्य महिषं केशवान्तिकमागमत्
स चाह गच्छ मामद्य प्रेपयस्व महासुरम्
एतस्मिन्नन्तरे दैत्यः संप्राप्तो नगरीं मुरः
वदस्व वचनं कर्त्ता त्वदीयं दानवेश्वर
नो चेत् तवाद्य छित्त्वाहं मूर्धानं पातये भुवि
अहमेन पराजित्य वारयामि न संशयः
श्वेतद्वीपनिवासी यः स मां संयमते ऽव्ययः
स्वयं तत्र गमिष्यामि तस्य संयमनोद्यतः
तत्रास्ते भगवान् विष्णुर्लोकनाथो जगन्मयः
किं तु त्वया न तावद्धि संयम्या धर्म मानवाः
संयन्तुर्वा यथा स्याद्धि ततो युद्धं समाचर
यत्रास्ते शेषपर्यङ्के चतुर्मूर्तिर्जनार्दनः