वीक्ष्यान्धकं निपतितं शतरूपा विभावरी
पतितं चान्धकं दृष्ट्वा दैत्यदानवयूथपाः
तेषामापततां शब्दं श्रुत्वा तस्थौ गणेश्वरः
आदाय वज्रं बलवान् मघवानिव गणेश्वरः
देवी च ता निजा मूर्तिः प्राह गच्छध्वमिच्छया
वसतिर्भवतीनां च उद्यानेषु वनेषु च
वनस्पतिषु वृक्षेषु गच्छध्वं प्रणिपत्याम्बिकां क्रमात्
स्वबलं निर्जितं दृष्ट्वा ततः पातालमाद्रवात्
रात्रौ न शेते मदनेषुताडितो गौरीं स्मरन्कामबलाभिपन्नः
अनधकं योधयामास एतन्मे वक्तुमर्हसि
तदाप्रभृति निस्तेजाः क्षीणवीर्यः प्रदृश्यते
तपोर्थाय तथा चक्रे मतिं मतिमतां वरः
शैलादिं स्थाप्य गोप्तारं विचचार महीतलम्
धारयाणः कटीदेशे महाशङ्खस्य मेखलाम्
एकाहवासी वृक्षे हि शैलसानुनदीष्वटन्
वाय्वाहारस्तदा तस्थौ नववरिषशतं क्रमात्
विस्तृते हिमवत्पुष्ठे रम्ये समशिलातले
सार्चिष्मती जटामध्यान्निषण्णा धरणीतले
जातस्तीर्थवरः पुम्यः केदार इति विश्रुतः
पुण्यवृद्धिकरं ब्रह्मन् पापघ्नं मोक्षसाधनम्
ये जलं तावके तीर्थे पीत्वा संयमिनो नराः
तेषां हृत्पङ्कजेष्वेव मल्लिङ्गं भविता ध्रुवम्
पितॄणामक्षयं श्राद्धं भविष्यति न संशयः
भविष्यन्त्यक्षया नॄणां मृतानामपुनर्भवः
पुनाति पुंसां केदारस्त्रिनेत्रवचनं यथा
स्नातुं भानुसुतां देवीं कालिन्दीं पापनाशिनीम्
वृतां तीर्थशतैः पुण्यैः प्लक्षजां पापनाशिनीम्
द्रुपदां नाम गायत्रीं जजापान्तर्जले हरः
साग्राः संवत्सरो जातो न चोन्मज्जत ईश्वरः
चेलुः पेतुर्धरण्यां च नक्षत्रास्तारकैः सह