वाक् कस्यादेहिनी जाता परं कौतूहलं मम
निसृष्टवान् भूवलये तुरङ्गं ऋतध्वजस्यैव सुतार्थमाशु
राज्ञः कुवलयाश्वस्य कोर्ऽथो नृपसुतस्य च
लावण्यराशिः शशिकान्तितुल्या मदालसा नाम मदालसैव
पातालकेतुस्तु जहार तन्वीं तस्यार्थतः सो ऽश्ववरः प्रदत्तः
दृष्टो यथा देवपतिर्महेन्द्रः शच्या तथा राजसुतो मृगाक्ष्या
हिरण्याक्षसुतो धीमान् किमचेष्टत वै पुनः
क्रोधं चक्रे सुदुर्बुद्धिर्देवानां देवसैन्यहा
निर्जगामाथ पातालाद् विचचार च मेदिनीम
दृष्टा गौरी च गिरिजा सखीमध्ये स्थिताशुभा
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं गिरिराजसुतां वने
कस्येयं चारुसर्वाङ्गी वने चरति सुन्दरी
तन्मदीयेन जीवेन क्रियते निष्फलेन किम्
अतो धिङ् मम रूपेण किं स्थिरेण प्रयोजनम्
यो मामसितकेशां तां योजयेन् मृगलोचनाम्
पिधाय कर्णो हस्ताभ्यां शिरःकम्पं वचो ऽब्रवीत्
लोकनाथस्य भार्योयं शङ्करस्य त्रिशूलिनः
भवतः परदारोयं मा निमज्ज रसातले
शत्रवस्ते प्रकुर्वन्तु परदारावगाहनम्
दृष्ट्वा सैन्यं विप्रधेनुप्रसक्तं तथ्यं पथ्यं सर्वलोके हितं च
वरं क्लीबैर्भाव्यं न च परकगलत्राभिगमनं वरं भिक्षार्थित्वं न च परधनास्वादमसकृत्
इयं सा शत्रुजननीत्येवमुक्त्वा प्रदुद्रुवे
तान् रुरोध बलान्नन्दी वज्रोद्यतकरो ऽव्ययः
कुलिशोनाहतास्तूर्णं जग्मुर्भीता दिशो दश
परिघेण समाहत्य पातयामास नन्दिनम्
शतरूपाभवद् गौरी भयात् तस्य दुरात्मनः
यथा वने मत्तकरी परिभ्रमन् करेणुमध्ये मदलोलदृष्टिः
नात्राश्चर्यं न पश्यन्ति चत्वारो ऽमी सदैव हि
सो ऽपश्यमानो गिरिजां पश्यन्नपि तदान्धकः
ततो देव्या स दुष्टात्मा शतवर्या निराकृतः