नाकम्पत् ताड्यमानो ऽपि मैनाक इव पर्वतः
वध्यते चैकचूडाया दार्यते परमायुधैः
न क्षोभं जग्मतुर्विरौ क्षोभयन्तौ गणानपि
पराजित्य पराधावत् कुमारं प्रति सायुधः
चक्रमुद्यम्य संक्रुद्धो रुरोध दनुनन्दनम्
अयुध्येतां तद ब्रह्मन् लघु चित्रं च सुष्ठु च
सुचक्राक्षो निजं चक्रमुत्ससर्जासुरं प्रति
तत उच्चुक्रुशुर्दैत्या हा हतो महिषस्तिवति
जघान चक्रं रक्ताक्षः पञ्जमुष्टिशतेन हि
बलवानपि बाणेन निष्प्रयत्नगतिः कृतः
दृष्ट्वाद्रवद्गदापाणिर्मकराक्षो महाबलः
स चापि तेन संयुक्तो व्रीडायुक्तो महामनाः
बाणो ऽपि मकाराक्षेण ताडितो ऽभूत्पराङ्मुखः
खड्गोद्यतकरो दैत्यः प्रदुद्राव गणेश्वरान्
समातरश्चापि पराजिता रणे स्कन्दं भयार्त्ताः शरणं प्रपेदिरे
दृष्ट्वैव शक्त्या हृदये बिभेद स भिन्नमर्मा न्यपतत् पृथिव्याम्
संत्यज्य संग्रामशिरो दुरात्मा जगाम शैलं स दिमाचलाख्यम्
भयाद् विवेशोग्रमपां निधानं गर्णैर्बले वध्यति सापराधे
मयूरमारुह्य शिखण्डमण्डितं ययौ निहन्तुं महिषासुरस्य
कैलासमुत्सृज्य हिमाचलं तथा क्रौञ्चं समभ्येत्व गुहं विवेश
स्वबन्धुहन्ता भविता कथं त्वहं संचिन्तयन्नेव ततः स्थितो ऽभूत्
अभ्येत्य चोचुर्महिषं सशैलं भिन्दस्व शक्त्या कुरु देवकार्यम्
कथं हि मातामहनप्तृकं वधे स्वभ्रातरं भ्रातृसुतं च मातुः
कृत्वा च यस्या मतमुत्तमायाः स्वर्गं व्रजन्ति त्वतिपापिनो ऽपि
कृतापराधा अपि नैव वध्या आचार्यमुख्या गुरवस्तथैव
यदा दैत्यो निर्गामिष्यद् गुहान्तः तदा शक्त्या घातायिष्यामि शत्रुम्
मत्तो भवान् न मतिमान् वदसे किमर्थं वाक्यं शृणुष्व हरिणा गदितं हि पूर्वम्
निहतो नमुचिः पूर्वं सोदरो ऽपि ममानुजः
घातयस्व पराक्रम्य शक्त्या पावकदत्तया
कुमारः प्राह वचनं कम्पमानः शतक्रतुम्