समं स्कन्देन बलिना हन्तुकामा महासुरान्
भूम्यां तूर्णं महावीर्याः कुरुध्वमवतारणम्
आरात् पतन्तस्तद्देशं नादं चक्रुर्भयङ्करम्
विवेशार्णवरन्ध्रेण पातालं दानवालयम्
विरोजनेन जम्भेन कुजम्भेनासुरेण च
किमेतदिति संचिन्त्य तूर्णं जग्मुस्तदान्धकम्
मन्त्रयामासुरुद्विग्नास्तं शब्दं प्रति नारद
पातालकेतुर्दैत्येन्द्रः संप्राप्तो ऽथ रसातलम्
अब्रवीद् वचनं दीनं समभ्येत्यान्धकासुरम्
तं विध्वंसयितुं यत्नं समारब्धं बलान्मया
न जाने तं नरं राजन् येन मे प्रहितः शरः
प्रणष्ट आश्रमात् तस्मात् स च मां पृष्ठतो ऽन्वगात्
तद्भयादस्मि जलधिं संप्राप्तो दक्षिणार्णवम्
केचिद् गर्जन्ति घनवत् प्रतिगर्जन्ति चापरे
तारकं घातयामो ऽद्य वदन्त्यन्ये सुतैजसः
महार्णवं परित्यज्य पतितो ऽस्मि भयातुरः
तद्भयात् संपरित्यज्य हिरण्यपुरमात्मनः
तच्छ्रत्वा चान्धको वाक्यं प्राह मेघस्वनं वचः
महिषस्तारकश्चोभौ बाणश्च बलिनां वरः
स्वपरिग्रहसंयुक्ता भूमिं युद्धाय निर्ययुः
तत्र दैत्याः समाजग्मुः सायुधाः सबला मुने
अभ्यद्रवन्त सहसा स चोग्रो मातृमण्डलः
निषूदयत् परबलं क्रुद्धो रुद्रः पशूनिव
कुठारं पाणिनादाय हन्ति सर्वान् महासुरान्
सरथं सगजं साश्वं विस्तृते वदने ऽक्षिपत
सवाहनं प्रक्षिपति समुत्पाट्य महार्मवे
संचूर्णयति मन्त्रीव राजानं प्रासभृद् वशी
द्विधा त्रिधा च बहुधा चक्रे दैतेयदानवान्
तत्र तत्र प्रदृश्यन्ते राशयः शावदानवैः
निजघानासुरान् वीरः सवाजिरथकुञ्जरान्