मुखे ऽङ्गुष्ठं समाक्षिप्य रुरोद घनराडिव
ददृशुः स्वेच्छया यान्त्यो बालं शरवणे स्थितम्
अहं पूर्वमहं पूर्वं तस्मै स्तन्ये ऽभिचुक्रुशुः
अबीभरंश्च ताः सर्वाः शिशुं स्नेहाच्च कृत्तिकाः
कार्त्तिकेयेति विख्यातो जातः स बलिनां वरः
कियत्प्रमाणः पुत्रस्ते वर्त्तते साम्प्रतं गुहः
प्रोवाच पुत्रं देवेश न वेद्मि कतमो गुहः
त्रैयम्बलं त्रिलोकेश जातः शरवणे शिशुः
वेगिनं मेषमारुह्य कुटिला तं ददर्श ह
सो ऽब्रवीत् पुत्रदुष्ट्यर्थं जातं शरवणे शिशुम्
विवदन्तौ ददर्साथ स्वेच्छाचारी जनार्दनः
तावूचतुः वुत्रहेतो रुद्रशुक्रोद्भवाय हि
स यदा वक्ष्यति देवेशस्तत्कुरुध्वमसंशयम्
सम्भ्येत्योचतुस्तथ्यं कस्य पुत्रेति नारद
दिष्ट्या दिष्ट्येति गिरिजां प्रोद्भूतपुलको ऽब्रवीत्
प्रष्टुं समाश्रयेद् यं स तस्य पुत्रो भविष्यति
सहोमया कुटिलया पावकेन च धीमता
ददृशुः शिशुकं तं च कृत्तिकोत्सङ्गशायिनम्
योगी चतुर्मूर्तिरभूत् षण्मुखः स शिशुस्त्वपि
कुटिलामगमच्छाखो महासेनो ऽग्निमभ्ययात्
पावकश्चापि देवेशः परां मुदमवाप च
ता अब्रवीद्धरः प्रतीत्या विधिवद् वचनं मुने
कुटुलायाः कुमारेति पुत्रो ऽयं भविताव्ययः
गुह इत्येव नाम्ना च ममासौ तनयः स्मृतः
माहासेन इति ख्यातो हुताशस्यास्तु पुत्रकः शारद्वत इति ख्यातः सुतः शरवणस्य च
षडास्यत्वान् महाबाहुः षण्मुखो नाम गीयते
सस्मार दैवतैः सार्द्ध ते ऽप्याजग्मुस्त्वरान्विताः
दृष्ट्वा हुताशनं प्रीत्या कुटिलां कृत्तिकास्तथा
ददृशुर्बालमत्युग्रं षण्मुखं सूर्यसंनिभम् मुष्णन्तमिव चक्षुंषि तेजसा स्वेन देवताः
देवकार्यं त्वया देव कृतं देव्याग्निना तथा