धारयन्ती तदा गर्भं ब्रह्मणः स्थानमागता
दृष्ट्वा पप्रच्छ गेनायं तव गर्भः समाहितः
तदशक्तेन तेनाद्य निक्षिप्तं मयि सत्तम
गर्भस्य वर्त्तते कालो न पपात च कर्हिचित्
तत्रास्ति योजनशतं रौद्रं शरवणं महत्
दशवर्षसहस्रान्ते ततो बालो भविष्यति
आगत्य गर्भं तत्याज सुखेनैवाद्रिनन्दिनी
आपोमयी मन्त्रवशात् संजाता-कुटिला सती
तन्निवासरताश्चान्ये पादपा मृगपक्षिणः
बालार्कदीप्तिः संजातो बालः कमललोचनः
मुखे ऽङ्गुष्ठं समाक्षिप्य रुरोद घनराडिव
ददृशुः स्वेच्छया यान्त्यो बालं शरवणे स्थितम्
अहं पूर्वमहं पूर्वं तस्मै स्तन्ये ऽभिचुक्रुशुः
अबीभरंश्च ताः सर्वाः शिशुं स्नेहाच्च कृत्तिकाः
कार्त्तिकेयेति विख्यातो जातः स बलिनां वरः
कियत्प्रमाणः पुत्रस्ते वर्त्तते साम्प्रतं गुहः
प्रोवाच पुत्रं देवेश न वेद्मि कतमो गुहः
त्रैयम्बलं त्रिलोकेश जातः शरवणे शिशुः
वेगिनं मेषमारुह्य कुटिला तं ददर्श ह
सो ऽब्रवीत् पुत्रदुष्ट्यर्थं जातं शरवणे शिशुम्
विवदन्तौ ददर्साथ स्वेच्छाचारी जनार्दनः
तावूचतुः वुत्रहेतो रुद्रशुक्रोद्भवाय हि
स यदा वक्ष्यति देवेशस्तत्कुरुध्वमसंशयम्
सम्भ्येत्योचतुस्तथ्यं कस्य पुत्रेति नारद
दिष्ट्या दिष्ट्येति गिरिजां प्रोद्भूतपुलको ऽब्रवीत्
प्रष्टुं समाश्रयेद् यं स तस्य पुत्रो भविष्यति
सहोमया कुटिलया पावकेन च धीमता
ददृशुः शिशुकं तं च कृत्तिकोत्सङ्गशायिनम्
योगी चतुर्मूर्तिरभूत् षण्मुखः स शिशुस्त्वपि
कुटिलामगमच्छाखो महासेनो ऽग्निमभ्ययात्