गणेशो ऽपि वरास्त्रैस्तान् प्रचिच्छेद बिभेद च
वीरभद्रेण देवाद्या अवहारमर्कुत
जुह्वाना ऋषयो यत्र हवींषि प्रवितन्वते
भीता होत्रं परित्यज्य जग्मुः शरणमच्युतम्
न भेतव्यमितीत्युक्त्वा समुत्तस्थौ वरायुधः
मुमोच वीरभद्राय कायावरणदारणान्
निपेतुर्भुवि भग्नाशा नास्तिकादिव याचकाः
दिव्यैरस्त्रैर्वीरभद्रं प्रच्छादयितुमुद्यतः
वारयामास शूलेन गदया मार्गणैस्तथा
त्रिशुलेन समाहत्य पातयामास भूतले
लाङ्गलं च गणेशो ऽपि गदया प्रत्यवारयत्
वीरभद्राय चिक्षेप चक्रं क्रोधात् खगध्वजः
शूलं परित्यज्य जगार चक्रं यथा मधुं मीनवपुः सुरेन्द्रः
मुरारिरभ्येत्य गणाधिपेन्द्रमुत्क्षिप्य वेगाद् भुवि निष्पिपपेष
सहितं रुधिरोद्गारैर्मुकाच्चक्रं विनिगतम्
समादाय हृषीकेशो वीरभद्रो मुमोच ह
गत्वा निवेदयामास वासुदेवात्पराजयम्
निश्वसन्तं यथा नागं क्रोधं चक्रे तदाव्ययः
पूर्वोद्दिष्टे तदा स्थाने सायुधस्तु निवेशितः
विवेश क्रोधताम्राक्षो यज्ञवाटं त्रिशूलभृत्
दक्षस्य यज्ञं विशति क्षयङ्करे जातो ऋषीणां प्रवरो हि साध्वसः
तस्मात् स्थानादपाक्रम्य कुब्जाम्रे ऽन्तर्हितः स्थितः
सा तु जाता सरिच्छ्रेष्ठा सीता नाम सरस्वती
कान्दिशीका लयं जग्मुः समभ्येत्यैव शङ्करम्
समासाद्य पुरोडाशं भक्ष्याश्च महामुने
उत्पत्यरुह्य गगनं स्वमधिष्ठानमास्थितः
पुष्पाञ्जलिपुटा भूत्वा प्रणताः संस्थिता मुने
शक्रादीनां सुरेशानां कृपणं विललाप ह
तलप्रहारैरमरा बहवो विनिपातिताः
दृष्ट्यग्निना तथैवान्ये देवाद्याः प्रलयीकृताः