ततो ऽस्य भ्रातरौ वीरौ क्रुद्धौ सुम्भनिशुम्भकौ
सुरास्ते ऽपि सहस्राक्षं पुरस्कृत्य विनिर्ययुः
शक्रस्याहृत्य च गजं याम्यं च महिषं बलात्
निधनः पद्मशङ्खाद्या हृतास्त्वाक्रम्य दानवैः
तदाजग्मुर्महीपृष्ठं ददृशुस्ते महासुरम्
स चाह दैत्यो ऽस्मि विभो सचिवो महिषस्य तु
अमात्यौ रुचिरौ वीरौ चण्डमुण्डाविति श्रुतौ
यस्त्वासीत् प्रभूरस्माकं महिषो नाम दानवः
किंवीर्यौ किंप्रभावौ च एतच्छंसितुमर्हथः
निशुम्भो ऽयं मम भ्राता कनीयान् शत्रुपूगहा
समेत्य निर्जिता वीरा ये ऽन्ये च बलवत्तराः
यावत्तां घातयिष्यावः स्वसैन्यपरिवारितौ
जलवासाद् विनिष्क्रान्तौ चण्डमुण्डौ च दानवौ
ऊचतुर्वचनं श्लक्ष्णं को ऽयं तव पुरस्सरः
कनीयानस्य च भ्राता द्वितीयो हि निशुम्भकः
अहं विवाहयिष्यामि रत्नभूतां जगत्त्रये
यः प्रभुः स्यात्स रत्नार्हस्तस्माच्छुम्भाय योज्यताम्
भूयो ऽपि तद्विधां जातां कौशिकीं रूपशालिनीम्
दैत्यं च प्रेषयामास सकाशं विन्ध्यवासिनीम्
निशुम्भशुम्बावाहेदं मन्युनाबिपरिप्लुतः
गतवानहमद्यैव तामहं वाक्यमब्रुवम्
स त्वां प्राह महाभागे प्रभुरस्मि जगत्त्रये
रत्नानि सन्ति तावन्ति मम वेश्मनि नित्यशः
तस्माद् भजस्वमां वा त्वं नुशुम्भंवा ममानुजम्
सत्यमुक्तं त्रिलोकेशः शुम्भो रत्नार्ह एव च
यो मां विजयते युद्धे स भता स्यान्महासुर
स त्वां कथं न जयते सा त्वमुत्तिष्ठ भामिनी
मनोरथस्तु तद् गच्छ सुम्भाय त्वं निवेदय
सा चाग्निकोटिसदृशी मत्वैवं कुरु यत्क्षमम्
प्राह दूरस्थितं सुम्भो दानवं धूम्रलोचनम्