समेत्य देवीं विहसन् शङ्करः शूलधृग् वः
इत्युक्ता पर्वतसुता समेत्यापस्यदद्भुतम्
ततः प्रीति गिरिसुता तं पुत्रं परिषष्वजे
नायकेन विना देवि तव भूतो ऽपि पुत्रकः
एष विघ्नसहस्राणि सुरादीनां करिष्यति
इत्येवमुक्त्वा देव्यास्तु दत्तवांस्तनयाय हि
तथा मातृगणा घोरा भूता विघ्नकराश्च ये
देवी च स्वसुतं दृष्ट्वा परां मुदमवाप च
या जघान महादैत्यै पुरा शुम्भनिशुम्भकौ
स्वर्ग्यं यशस्यं च तथाघहारि आख्यनमूर्जस्करमद्रिपुत्र्याः
तस्याः पुत्रत्रयं चासीत् सहस्राक्षाद् बलाधिकम्
तृतीयो नमुचिर्नाम महाबलसमन्वितः
तं हन्तुमिच्छति हरिः प्रगृह्य कुलिशं करे
प्रविवेश रथं भानोस्ततो नाशकदच्युतः
अवध्यत्वं वरं प्रादाच्छस्त्रैरस्त्रैश्च नारद
संत्यज्य भास्कररथं पातालमुपयादथ
ददृशे दानवपतिस्तं प्रगृह्येदमब्रवीत्
अयं स्पृशतु मां फेनः पराभ्यां गृह्य दानवः
तस्मिञ्छक्रो ऽजद् वज्रमन्तर्हितमपीश्वरः
समये च तथा नष्टे ब्रह्महत्यास्पृशद्धरिम्
ततो ऽस्य भ्रातरौ वीरौ क्रुद्धौ सुम्भनिशुम्भकौ
सुरास्ते ऽपि सहस्राक्षं पुरस्कृत्य विनिर्ययुः
शक्रस्याहृत्य च गजं याम्यं च महिषं बलात्
निधनः पद्मशङ्खाद्या हृतास्त्वाक्रम्य दानवैः
तदाजग्मुर्महीपृष्ठं ददृशुस्ते महासुरम्
स चाह दैत्यो ऽस्मि विभो सचिवो महिषस्य तु
अमात्यौ रुचिरौ वीरौ चण्डमुण्डाविति श्रुतौ
यस्त्वासीत् प्रभूरस्माकं महिषो नाम दानवः
किंवीर्यौ किंप्रभावौ च एतच्छंसितुमर्हथः
निशुम्भो ऽयं मम भ्राता कनीयान् शत्रुपूगहा